Forever young: de Bob Dylan Tribute Band in de Chapeau
Op een zalige Indian Summer-namiddag belanden op het zonovergoten groene terras van Café Chapeau: daar kijk je op een doordeweekse grijze dag halsreikend naar uit. Dat je dan ook nog een kleine, maar een heerlijke hap uit het immense oeuvre van Bob Dylan binnengelepeld krijgt: zo krijgt de voorbije zomer alleen maar een onverwacht orgelpunt.
Was het nu voor de vierde of de vijfde keer dat de Band er optrad? De doorwinterde bezoekers van de terrasconcerten van de Chapeau raakten zelf ergens de tel kwijt. Wat nadien overbleef: het ongeloof over het memorabele concert dat ze gewoon, hier in Merksplas, mochten meemaken.
Dat had alles te maken met de man die Dylan tot leven wekt. Marc De Wit heeft niet Dylans tengere postuur, niet zijn schurend-neuzelende stem, en ook niet de mythische uitstraling van een icoon. Maar gaandeweg ontpopt hij zich tot de ware gezant van de grootmeester. Moeiteloos blaast hij nieuw leven in de erfenis van de mysterieuze bard. Hij grasduint in zijn werk: soms protest, soms liefdesverdriet, soms de kroniek van een tijd. De bittere, scherpe toon weet hij met brio te brengen, maar evengoed laat hij zich gaan in tedere, hoopvolle uithalen. Bovenal doet hij dat warm, met alle respect voor het werk van Dylan.
Daarbij krijgt hij de ruggensteun van een band die zich uitslooft om de songs gedienstig en merkwaardig subtiel te brengen. De strakke, stuwende maar nooit overheersende drum van Benny Dom, de lyrische, bescheiden ondersteuning van Staf Dierckx met zijn gitaar en vioolspel, de trefzekere bas van Dirk De Cleen en de virtuoze gitaar van Rik Ooms maakten van De Wits zang een totaalbelevenis.
Voor de eerste keer waren ook de backing vocals Monique Laeveren en Lea Van Den Broeck erbij in de Chapeau. Zij mochten bij het derde nummer aantreden, en dat zorgde meteen voor een nieuwe dimensie, een breder klankbeeld.
‘Het klikt gewoon’
Rik Ooms: “We spelen niet zo vaak, en repeteren doen we meestal in functie van het volgende optreden. Soms zien we elkaar een half jaar niet. Maar muziek maak je door samen te spelen. We spelen ons eigen ding, vind ik. En dat moet, net als bij een voetbalploeg, vooral klikken. Bij ons klikt het altijd; dat voelen we. De meeste nummers van Dylan zijn gebaseerd op gitaar, mondharmonica en viool, en zo spelen we ze ook. Het is soms moeilijk om keuzes te maken uit zijn immens repertoire. Vandaag speelden we ‘I’ll be your baby tonight’ als bisnummer, maar dat doen we volgende keer niet meer, denk ik.”
➽ Marc De Wit verandert gaandeweg in Bob Dylan op zo’n optreden, niet?
“Bob Dylan schreef veel prachtige nummers, maar ik hoor ze Marc liever brengen dan hem.”
‘Dylan zou fier zijn’
Gitarist en violist Staf Dierckx was lyrisch over het terras van Café Chapeau: “Ja, het was een heerlijk optreden. Eigenlijk was het fantastisch: mogen optreden in zo’n prachtige tuin met zoveel volk. En de muziek: eigenlijk proberen we allemaal te reageren op wat er zich afspeelt. Daar hebben we niet veel repetities voor nodig. Wat Marc doet met het oeuvre van Dylan? Hij maakt het tot zijn eigen werk. Bob Dylan zou fier zijn, denk ik, als ik Marc hoor zingen, op wat hij op zijn manier met Dylans erfenis doet.”
Waar nog te zien?
De volgende maanden kan je de Bob Dylan Tribute Band nog meemaken
- op vrijdag 12 september in GC De Plak in Diepenbeek als seizoensopener
- op zaterdag 6 december in De Singer in Rijkevorsel (en de voorverkoop start vandaag)
De playlist van de dag, maar dan door Dylan zelf
