Amber Van Dingenen onderzocht of Parkinsonpatiënten beter leren stappen

“Nee, in het middelbaar wist ik niet goed welke richting ik uit wou”, zegt Amber. “Ik dweepte wat met geneeskunde, en een tijdlang zag ik me ook kinesitherapie studeren. Hoe dan ook wou ik een wetenschappelijke richting uit.”

En ‘biomedische wetenschappen‘ bleek plots een voltreffer. “De opleiding en het werk leken me plots heel leuk. De combinatie van wetenschappen en het menselijk lichaam sprak me erg aan. Ik heb er toen direct voor gekozen.”

Coronamaanden

“Ik belandde in Leuven, en zat er op kot met enkele Merksplasse vriendinnen. Maar er was corona. Dat betekende dat 1 op de 10 lessen op de campus doorging. De rest ging online door. En de maatregelen waren erg streng: je kon niet uitgaan, er waren wat later die strikte regels op café … Dat was wel doorbijten. In het tweede jaar werd alles terug normaal, en werd het leuker.”

“Niet dat alles altijd op rolletjes liep. Er kwam bijv. veel labo-werk bij kijken. En er zaten veel zware vakken tussen. We hadden niet elke dag les, maar we kregen vaak grote leerstofeenheden te verwerken.”

“Ik liep ook een aantal stages. Kijkstages op radiologie, of om de effecten mee op te volgen van nieuwe medicijnen.”

➽ Je thesis ging over de effecten van een speciale loopband op het loopgedrag van Parkinsonpatiënten…”

Wandelen met Parkinson

Amber: “Ja. Voor mijn scriptie kon ik kiezen uit een heel gamma onderwerpen. Daar moest je dan op solliciteren. Ik deed dat op thesisvraagstukken die over neurologische onderwerpen gingen: Alzheimer, ADHD … Ik had snel resultaat bij een prof die Parkinson onderzocht. Mijn stage maakte deel uit van een grotere studie, waarin veel data samenkwamen uit verschillende onderzoeken. Eerst moest ik patiënten rekruteren voor het onderzoek. We wilden een 40-tal patiënten inschakelen om relevante data te verkrijgen.”

“Veel Parkinsonpatiënten hebben het moeilijk met wandelen. Als er iets op het voetpad ligt voor jou, kan je dat normaal zonder problemen ontwijken. Voor hen levert dat problemen op: ze hebben het gevoel dat ze aan de grond geplakt worden, verliezen daardoor makkelijker hun evenwicht en kunnen vallen. Het is dus van belang om die symptomen weg te werken. Bij sommigen helpt neurostimulatie (waarbij patiënten elektrische stroompjes naar het zenuwstelsel krijgen gestuurd om de signalen die naar de hersenen gaan te veranderen of te stimuleren) of dopamine-medicatie (maar die helpt niet altijd, en er treedt op de duur gewenning op zodat ze steeds een hogere dosis nodig hebben).”

Beweging helpt

“Een andere aanpak is heel veel sporten. Studies toonden aan dat veel beweging kan helpen. Daarvoor wilden we in dit onderzoek het effect onderzoeken van een split-belt-loopband. Dat is een gespecialiseerd apparaat, dat twee gescheiden loopbanden heeft. Die kunnen onafhankelijk van elkaar worden aangedreven. Zo kan elke band in een verschillende snelheid bewegen.”

“In het begin is stappen op zo’n band voor patiënten wat raar, maar ze kunnen zich snel aanpassen. We lieten ze ook nooit sneller stappen dan ze zelf wilden.”

“Vooraf hadden we hun de asymmetrie van hun staplengte bij gewoon stappen gemeten en ook de asymmetrie van de tijd waarop ze met twee voeten tegelijk op de grond staan. Op die twee criteria wilden we ons onderzoek toespitsen. “

“Mensen met Parkinson schuifelen soms als ze stappen. Daardoor hebben ze een asymmetrisch wandelpatroon. Dat merk je ook als je bepaalde regio’s in hun hersenen monitort. Als je ‘automatisch’ wandelt, hoeven de hersenen weinig te werken. Als je asymmetrisch wandelt, denk je vaak na waar je je voet moet zetten. Dat merk je aan de activiteit van sommige hersendelen: die lichten meer op als ze die gebruiken.”

Resultaat

“Na mijn onderzoek bleek dat bij de patiënten die deelnamen de asymmetrie van hun staplengte verbeterd was. Aan de ‘staantijd’ bleek niets veranderd. Ook bleek bij het hersenonderzoek dat de activiteit van de frontale kwab verminderd was. Dat wijst erop dat ze zich minder hoefden te concentreren op het stappen. Andere parameters verbeterden niet.”

“Alle data uit mijn onderzoek, de berekening van de gemiddelden, de analyses daarop … moest ik in maart en april verwerken. Dat was een race tegen de klok. Maar al bij al verliep het uitschrijven van mijn scriptie vlot. Ik kreeg er een best wel deftige 15 op 20 voor.”

Proeven van de farmasector

➽ En nu ben je al aan het werk?”

“Ja, doctoreren zag ik niet onmiddellijk zitten. Dat zou betekenen dat ik nog vier jaar in Leuven moest blijven, in een competitieve wereld die me niet zo ligt. De stress en de publicatiedruk die daarbij hoort, sprak me niet zo aan. Ik wou meer de richting in van de industrie of de klinische studies. Ik kon snel terecht bij Normec Advipro, een bedrijf in Lille, aan de slag. Dat bewaakt de kwaliteitszorg in de farmaceutische industrie. In de farmasector moet alles tot in de puntjes gedocumenteerd en gevalideerd worden. Als er bijvoorbeeld een nieuw vaccin ontwikkeld wordt, moet dat in een cleanroom gebeuren – een plek waar micro-organismen of andere verontreinigingen de productie niet kunnen verontreinigen. Ons bedrijf kan daarbij advies geven en uittesten. Als er dan een audit zou komen, zou normaal alles in orde moeten zijn.”

“Zo kan ik al eens proeven van de farmaceutische industrie. Ik word momenteel nog ingewerkt, zodat ik binnenkort projecten kan oppakken.”

➽ Je keerde ook terug naar Merksplas?”

“Natuurlijk. In de krant stond toch dat jongeren hier het gelukkigst zijn? Nee, ik heb hier nog mijn vrienden in de oud-leiding van de Chiro. Ik help ze nog waar ik kan, bijv. met het mosselfeest. Ik wil hier wel in de buurt blijven wonen.”

De samenvatting van Ambers scriptie