Brandweerpost Merksplas nam vrijdagavond afscheid van adjudant Frank Van Accom. Na een indrukwekkende carrière van 38 jaar gaat hij met pensioen. Nu dinsdag wordt het zijn laatste werkdag. Vandaag werd hij 66.
Om hem te bedanken voor zijn jarenlange inzet, zette de Vriendenkring van de brandweer een verrassingsactie op touw. Om 19.30 uur werd Frank opgeroepen voor een interventie: een in scène gezette brand bij Berkelaar.
Postoverste Lt. Steven Verhoeven: “En we regelden het dan zo dat Frank zou uitrijden als bevelvoerder van de derde wagen: onze nieuwe bosbrandweerwagen. Eigenlijk is het een opgelapt voertuig, in afwachting van een nieuw exemplaar. Maar het is de eerste keer dat hij vanavond uitrijdt. Onze mannen hebben de voorbije dagen dag en nacht gewerkt om hem rijklaar te maken, want vorige week bleek de embrayage stuk, en het onderdeel kwam pas deze week binnen.”
Steven Verhoeven: “Frank heeft het er wat moeilijk mee, denken we. Hij probeerde nog bezwaar in te dienen tegen zijn pensionering, maar aan het reglement viel niet te tornen. Op je 65ste krijg je nog maximaal één jaar extra, maar dan is het onverbiddelijk gedaan. Het is met pijn in het hart dat hij stopt.”
“Het is bij ons ook de eerste brandweerman die voor de tweede keer een feestje krijgt. Drie jaar geleden kreeg hij er eentje bij zijn afscheid als professioneel brandweerman, vandaag ook als vrijwilliger. Maar het blijft voor hem een verrassing: we zeiden hem altijd dat hij al zijn feestje had gehad.
Familie en vrienden stonden vrijdagavond verdekt opgesteld op de zandweg naar het Zwart Goor. In de verte hoorden ze de sirenes en zagen ze de blauwe lichtjes naderen. Wat verderop, tussen de bomen, lichtten oranje vlammen feestelijk op in het duister. De drie voertuigen kwamen voorbij, en iedereen snelde naar de plaats van het onheil. Familieleden maakten filmpjes en foto’s, terwijl de collega’s van Frank het spel meespeelden.
Toen Frank uit het bos kwam, kreeg hij een warm applaus. Hij was ontroerd: “Ik had dit niet verwacht. Pas toen we het vuur naderden, zag ik dat er iets niet klopte.”
Na de ‘interventie’ bracht de brandweer hem naar de kazerne van post Merksplas. Daar zetten zijn collega’s, familie en vrienden hem in de bloemetjes. Maar eerst werd hij bij zijn terugkeer met de bosbrandweerwagen nog verwelkomd met een erehaag met waterstralen.
38 jaar brandweerman
- Frank startte in 1988 als aspirant-brandweerman bij Brandweer Merksplas en werd een jaar later benoemd. Hij groeide door tot korporaal (1994), sergeant (1998) en adjudant (2007).
- Daarnaast was hij actief bij de bedrijfsbrandweer van Janssen Pharmaceutica tot 2008.
- Binnen Hulpverleningszone Taxandria werkte hij als brandweerman-ambulancier in post Hoogstraten (2008–2015), daarna als adjudant in post Beerse (2016–2020) en vervolgens als adjudant-postoverste in post Ravels (2020–2023).
Op naar de Oldtimers
Tijdens de plechtigheid droeg de brandweer Frank symbolisch voor als nieuw lid van de ‘Oldtimers’, de groep oud-brandweermannen van post Merksplas.
Steven Verhoeven hield er nog een afscheidsspeech. Enkele fragmenten daaruit:
Wie Frank kent, weet: als ik álle verhalen zou vertellen die we samen hebben meegemaakt, zitten we hier morgenochtend nog. Daarom heb ik me beperkt tot een kleine bloemlezing. Want ja … de Frank, da’s ne speciale. Hij krijgt het voor elkaar dat de brandweer twee pensioenfeestjes voor hem moet organiseren.
En tijd? Dat blijft voor Frank een rekbaar begrip. Hoe vaak begon een vergadering al zonder hem, om dan even later onderbroken te worden door: “Gullie zijt al begonnen, of wa?” Wekkers en horloges heeft hij genoeg gekregen, maar zijn eigen tijd bleef toch de juiste.
En ja, soms kan hij wat nors uit de hoek komen. Maar daarachter zit een gouden hart. Zijn rechtvaardigheidsgevoel en zijn strijd tegen alles wat niet klopt, maken hem tot een echte rots in de branding. Dat heeft hij ook bewezen in een veel zwaardere strijd, toen hij een hardnekkig beestje uit zijn lichaam moest verjagen. En ook daar gaf hij niet op.
Of het nu op de koers was of tijdens oefeningen: Frank ging altijd tot het uiterste. En als jurylid bij zonale oefendagen? Dan moest het gewoon juist zijn. Geen discussie.
En nu is het zover, Frank. De regels zeggen dat je je helm aan de haak moet hangen. Maar voor ons begint hier gewoon een nieuw hoofdstuk. Eén vraag hebben we wel: hang je helmen niet hier, maar geef ze thuis een mooie ereplaats. Dat heb je meer dan verdiend!”
