Een majestueuze schuimkraag drukt de skyline van ‘t Stad bijna weg. Lege flesjes kijken verweesd toe zonder veel te zeggen. Op de achtergrond verbergt een jonge vrouw ternauwernood haar aangezicht.
Ze was net op tijd; een reflex met handen en armen zorgt voor een omwalling die alle zicht ontneemt op wat er zich daarachter afspeelt. Maar wat moet verborgen blijven? Wat mag het daglicht niet zien? Fantasie, suggestie en veronderstelling stuwen de achterdocht de hoogte in. Naar de top van de kathedraal en verder.
In een wereld waar ongeveer alles altijd gefilmd wordt en iedereen altijd gezien wordt, is bekeken worden het nieuwe normaal. Althans, dat laat men ons graag geloven. Maar dat is het juist niet. Ons aangezicht is de spiegel van onze ziel, van wie we zijn, denken te zijn of graag zouden zijn.
Het is het tastbare en zichtbare gedeelte van onze identiteit en daarom kwetsbaar. Zowel in onze grootste dromen als in onze kleinste momenten is ons aangezicht het venster op onze innerlijke wereld. Het gordijn van dit venster toedoen voor ongewenste kijkers is dan ook niet raar. Iedereen is vrij om zijn innerlijke wereld te delen of niet te delen.
En niemand heeft het recht om ongevraagd een wandeling te maken in je diepste zelf, laat staan er wat toeristische foto’s van te maken. Dwangmatige smartphonefilmers denken daar best twee keer over na vooraleer de zoveelste klik alweer in de lucht hangt.
