Columns

Gevelde gevels

Het is echt niet zo dat ik achterkamertjes van ons dorp frequenteer, waar dissidenten zich verschuilen om schotschriften te verzinnen of om de politiek op allerlei wijze te viseren vanuit een verzuurd gevoel van onmacht. 

Nee hoor, de plaatsen waar ik terugkom, hoop ik altijd dat men er met open vizier praat met wederzijds respect, gezond verstand en lankmoedigheid. 

Laat dit duidelijk zijn. 

Maar soms voelt het wel zo, omdat meer en meer mensen er de teloorgang van onze oude gevels in onze straten hekelen, er hun spijt uitspreken dat er weer een nostalgisch ogende façade is komen te verdwijnen voor nieuwe legbatterijen van een ondefinieerbare, regulerende klasse. 

Maar blijkbaar blijft hun stem onmachtig, onhoorbaar en clandestien.

Bij deze.

Reageer

Lees ook
Close
Back to top button