“Uiteindelijk,” zei de middelste van de drie, de armen gekruist op zijn bolle buik, “uiteindelijk gaat iedereen op den duur groen worden, maar ze gaan het zo niet meer willen noemen.”
“Wat een onzin!’ riep deze aan zijn rechterzijde, waarna hij zijn glas met één ruk ledigde.
“Wat een volzin!” dacht die aan zijn linkerzijde, het nog halfvolle glas tussen duim en wijsvinger,
een glimlach om de lippen.
