De Arizonaploeg is het morele kompas kwijt

Is deze Arizona-regering het morele kompas nu echt kwijt of heeft ze er gewoon nooit een gehad? Door de politieke gebeurtenissen van de afgelopen maanden wringt deze vraag zichzelf dag na dag meer op de voorgrond van het publieke debat. Dat deze vraag zichzelf zo kan opdringen en naar een antwoord dingt, geeft elke burger in een democratie een onbehaaglijk en angstig gevoel.

Welke politieke beslissingen en uitspraken of juist het gebrek eraan maken deze vraag zo prangend vandaag? Wat volgt, is een greep uit de politieke highlights of beter blacklights die het geloof in het morele kompas van de Arizona-leiders hebben doen wankelen.

Uitlatingen van Bouchez en hun impact

Op de eerste plaats is er Jean Louis Bouchez die als MR-voorzitter, maar veeleer als schaduwminister aan de zijlijn zwaar meeweegt op het imago van de Arizona-ploeg. Zijn opmerking over de genialiteit van de bieperaanval door het Israëlische leger op de Hezbollahleden in Libanon was ronduit schokkend. De aanval betrof het gelijktijdig laten ontploffen van gemanipuleerde biepers bij honderden Hezbollah-militanten verspreid over heel Libanon. Deze militanten bevonden zich op het ogenblik niet in een gemarkeerde oorlogszone, maar gewoon in het dagelijkse leven: thuis met de kinderen, in supermarkten, in een crèche, op straat, enz.  In welke moreel universum bevindt zich iemand die een dergelijke aanval met een glimlach als geniaal omschrijft? Collateral damage was plotseling geen item meer.

Discussie over internationaal recht

Dan hebben we ook de ferme uitspraak van de premier dat we “realistisch” moeten zijn over de vraag of hij Netanyahu zou laten arresteren op basis van een internationaal aanhoudingsbevel mocht deze zich op Belgisch grondgebied bevinden. Een realpolitieke houding zou getuigen van staatsmanschap en krijgt voorrang op internationaal recht. De uitlating van de Wever kwam niet toevallig. Viktor Orban had als Europese leider Netanyahu met de nodige egards ontvangen in Hongarije en had met veel bravoure verklaard dat hij juist niemand zou arresteren. Het internationaal recht is er niet voor Orban en blijkbaar ook niet voor de Wever … Het is er wellicht alleen voor de Europese deugpronkers.

Dwangsommen en de rechtsstaat

Een ander bedenkelijk moment komt toe aan onze minister van Asiel en Migratie, mevr. A. Bossuyt. Zij gaat er prat op dat de overheid voortaan geen dwangsommen meer betaalt die uitgesproken zijn door bevoegde rechtscolleges. De overheid die nochtans het monopolie over de strafuitvoering heeft, betaalt haar eigen boetes niet meer. Het moreel kompas slaagt verder tilt. De rechtsstaat is voor deze dame enkel zinvol als het past in haar politieke agenda: het strengste asielbeleid ooit uitvoeren. Als we hiernaast het recente verdict leggen van de FIRM (het Federaal Instituut voor de Rechten van de Mens) dat aangeeft dat de rechtstaat in België onderhevig is aan “erosie”, zitten we toch echt in de alarmfase. De regeringspartners reageren amper. 

Uitspraken over Rusland

Het morele kompas zakt nog verder weg bij de uitspraak van de minister van Defensie, Theo Francken, die zegt dat Moskou van de kaart gaat geveegd worden als Rusland Brussel aanvalt. Hoe ver is het gekomen dat een individuele minister de tweede grootste kernmacht van de wereld openlijk uitdaagt met het wegvagen van haar hoofdstad zonder enige vorm van politieke dekking door de regering laat staan door het parlement. Waar is het respect voor de volksvertegenwoordigers gebleven en daarmee voor de bevolking zelf? Hoe kan zoiets gebeuren zonder dat daar enig politiek reactie op volgt van de regeringspartners? Als het slecht uitdraait, speel je met de levens van miljoenen mensen die overgelaten worden aan de waanzinnige uitspraken van één individu. 

Crisis in het gevangeniswezen

En dan is er ook nog de houding van de regering t.a.v. de humanitaire crisis in het gevangeniswezen.   Ongeveer elke actor van dat gevangeniswezen heeft ondertussen noodkreten geuit. Doch er is amper politieke resonantie als het over maatregelen op korte termijn gaat. Allerhande grondrechten van gedetineerde burgers worden dagelijks geschonden door de extreme overbevolking in de arresthuizen. Van “grondslapers” ligt schijnbaar geen enkele politicus wakker. Hier is geen kompas te bespeuren, laat staan een moreel kompas.  

Erkenning van Palestina

“The grand final” in dit theater van moreel verval kondigde zich tenslotte aan na weken regeringsoverleg over het al dan niet opportuun zijn om Palestina als staat te erkennen op de VN-conferentie in New York. Premier De Wever speechte onomwonden om de voorwaardelijkheid van het Belgische standpunt duidelijk te maken en gaf naderhand aan de Belgische pers mee dat hij het niet fijn vindt dat sommige regeringspartners met het morele vingertje wijzen.

Als een militaire strategie, waarbij alle civiele en agrarische infrastructuur van een volk systematisch vernietigd wordt, al geen vingertje meer mag opwekken, zijn we diep gezakt. De reacties en verontwaardiging op de straat zijn dan ook navenant. 

Een bredere tendens van normvervaging

Deze bloemlezing van gebeurtenissen legt een kwalijke tendens bloot, waarbij onze leiders gangbare rode lijnen overschrijden en ermee wegkomen. Het kwaad zit niet alleen bij zij die de lijn overschrijden, maar evenzeer en evenveel bij hen die er in de schoot van deze regering geen punt van maken. Het passeert allemaal geruisloos en soms zelfs met arrogantie.

Het passeert allemaal geruisloos en soms zelfs met arrogantie. Serge Rooman

Meer dan ooit moeten we als burger gebruik maken van de persvrijheid om dit alles continu aan de kaak te stellen. Op middenlange termijn moet ieder voor zich goed nadenken als hij in het stemhokje staat.

Wees beducht voor leiders die het schijnbaar goed kunnen uitleggen, maar het morele kompas doen wijzen in de richting van hun partijbelang.