Over een gouden kalf en een gouden president

In het Oude Testament lezen we in het boek Exodus dat tijdens de afwezigheid van Mozes de achtergebleven Aäron met het verzamelde goud van het gevluchte Joodse volk een gouden kalf maakte. Het Joodse volk, dat halt hield in de woestijn, vroeg hem immers naar een God die hen uit de miserie kon wegleiden.

Een gouden kalf werd hun nieuwe God. Er werd opnieuw gevierd, geofferd en gebeden. Het gouden kalf begeesterde de geesten en de harten van het getergde Joodse volk te midden van de schroeiende woestijn.

Hoop en verleiding

Beelden van wanhopige, ontredderde mensen zijn ons jammer genoeg al te bekend. Of het nu gaat over Soedan, Gaza of Oekraïne, overal is het diezelfde lege blik van wanhoop die ons aanstaart. Een leider die op zo’n ogenblikken onbaatzuchtig zijn volk hoop en perspectief geeft, zal snel de status van een halfgod krijgen. Een integer leider weet maar al te goed dat dit de gevaarlijkste valkuil is.

Een moderne variant

Zo anders is het verhaal in de Verenigde Staten. Daar vereeuwigt een leider zichzelf in een metershoog gouden beeld, omgeven door een glazen wolkenkrabber die de straling van zijn gouden aura breed over Miami laat uitschijnen.

Om dit narcistische omhulsel nog een urbane nuttigheid te geven, fungeert het ook als een presidentiële bibliotheek. Nog voor deze man één concrete daad gesteld had, proclameerde hij dat met zijn aanstelling een gouden tijdperk zou aanbreken voor de Verenigde Staten. Niemand had toen de gevolgen voorzien.

De gouden president

Ondertussen kleeft er meer goud in het Witte Huis dan in het paleis van Midas, heeft zijn aangebouwde balzaal eerder de grootte van een overdekt voetbalstadion en is er een persoonlijke triomfboog in de maak die zijn Parijse voorganger in alle opzichten doet verbleken.

Zijn volk zit echter niet in de woestijn, het is ook niet gevlucht en hij heeft het ook niet gered. Hij houdt gewoon grenzeloos van zichzelf en van goud. Hij is de gouden president.