In Café Old Forester was het zaterdagavond een gezellige drukte. Naar aanleiding van Internationale Vrouwendag organiseerden vier vrouwen uit Merksplas (Kelly Evers, Dorien Vermeiren, Elke en Silke Gers) voor de derde keer het evenement ‘Women Matter’.
Met deze benefietavond wilden ze geld inzamelen voor Think Pink, de organisatie die zich inzet voor de strijd tegen borstkanker.
Vrouwenfuif
“Wij hebben in Merksplas de afgelopen jaren, heel wat geliefde vrouwen verloren. Zij dansen met ons mee… maar dan vanuit de hemel. Met onze ‘vrouwenfuif’ willen we hen graag eren, maar ook een hart onder de riem steken bij diegenen die nog steeds vechten tegen deze ziekte. We willen vrouwen met elkaar verbinden, plezier maken, samen dansen en zingen, blijven genieten en lachen… want dat hebben we beloofd!”, zo klonk het.
Voor het goede doel
Heel wat vrouwen en ook enkele mannen zakten af naar Den Old om het initiatief te steunen. De sfeer zat er al snel goed in. Bezoekers konden deelnemen aan een tombola door lotjes te kopen en zo kans te maken op verschillende mooie prijzen. Daarnaast werden er ook kleine spulletjes verkocht, waarvan de opbrengst integraal naar Think Pink gaat.
De avond draaide niet alleen om steun voor het goede doel, maar ook om samenzijn. Er werd volop gepraat, gelachen en gedanst. Muziek zorgde ervoor dat de aanwezigen al snel de dansvloer vonden.
Weeral succesvolle editie
Met ‘Women Matter’ willen de organisatoren niet alleen geld inzamelen, maar ook aandacht vragen voor de betekenis van Internationale Vrouwendag en voor de strijd tegen borstkanker. Dat ze ondertussen al voor de derde keer een succesvolle editie konden organiseren, toont dat het initiatief duidelijk leeft in Merksplas en omstreken. De organisatoren kijken tevreden terug op de avond, die opnieuw heel wat mensen wist samen te brengen voor een mooi en belangrijk doel.
Het moet een lange en zware tocht geweest zijn die Jezus die dag had gemaakt. Ergens in de buurt van Sichar, midden in het land van Samaria, begeeft hij zich naar een bron om zich te laven.
Geen evidente gebeurtenis, want als jood was het niet zo normaal dat je in Samaria verbleef. De relatie tussen joden en Samaritanen was helemaal niet goed te noemen. En dan spreekt Jezus ook nog een Samaritaanse vrouw aan om hem water te geven. In die tijd was dat een heel ongewoon gebeuren.
Maar Jezus gebruikt dit moment aan de bron om met die vrouw in gesprek te gaan. Ze was verstoten in haar gemeenschap en Jezus wil haar door zijn vraag weer oprichten, haar opnieuw waardigheid geven. Haar eerste reactie is echter afwijzend. Ondanks het feit dat ze afstammen van dezelfde voorvader, Jakob, is er van vriendschap tussen de twee bevolkingsgroepen helemaal geen sprake.
De Samaritanen houden immers vast aan de tempel die zij zelf hebben gebouwd. Dat zorgt voor de nodige conflicten. Ze houden op de berg Gerizim hun eigen eredienst en sluiten dus niet aan bij de eredienst in Jeruzalem. Maar Jezus ziet alles veel ruimer. We geloven toch in dezelfde God? Waarom dan die conflicten onder elkaar?
Het levende water
Ook het water zorgt hier voor een verbinding. Maar de vrouw begrijpt in eerste instantie het verband niet. Is Jezus niet het levend water dat ons voor eeuwig met God verbindt? Zij blijft hangen bij het water uit de put dat onze dorst lest. Jezus wil echter veel verder gaan.
Wanneer Jezus zegt dat hij levend water is, dan bedoelt hij daarmee veel meer. Het is het water dat onze innerlijke mens raakt en verdiept. Het is het water dat ons dichter bij God brengt. Het is het water dat ons helpt de boodschap van de Heer te begrijpen. Het is het water dat onze innerlijke dorst voorgoed kan lessen.
Jezus is degene die ons leven vervult en verrijkt. Hij is onmisbaar voor ons. Zonder hem krijgt ons leven geen echte invulling.
Christus en de Samaritaanse vrouw, Anoniem, Venetië, Metropolitan Museum of Art
Een nieuwe kijk op bidden
Maar aan de bron gebeurt er iets bijzonders. Na haar eerste afwijzende woorden opent de vrouw zich voor Jezus. Ze opent haar hart voor God en voor zijn boodschap. Daarna stelt ze een heel concrete vraag: op welke plaats moeten wij bidden? Welke is de juiste plek?
Jezus antwoordt daar heel duidelijk op: het gaat niet om de plaats, maar om de manier waarop je bidt.
En dat is de echte doorbraak in het gesprek met de Samaritaanse vrouw. Ze gaat vervolgens op weg om aan anderen te vertellen wat er bij de bron gebeurd is. En er gebeurt iets opmerkelijks: vele van haar stadsgenoten komen naar Jezus om naar zijn woord te luisteren.
Wat betekent dit voor ons?
Misschien vraag je je wel af wat dit verhaal met ons leven te maken heeft. Wel, iedere week komen wij hier samen, bij de bron, om ons te laten inspireren door de woorden van Jezus.
Maar laven wij ons alleen aan de bron met water, of laten wij ons ook raken door de bron van het levend water die ons door Jezus wordt aangereikt?
Stof genoeg om even over na te denken op weg naar Pasen. Want wanneer die innerlijke bron in ons openbreekt, zal het woord van de Heer ons zo raken dat wij er niet over kunnen zwijgen. Dan wordt zijn woord een inspiratiebron voor velen om ons heen. Dan kunnen mensen zo geraakt worden door die boodschap dat ook zij in het voetspoor van Jezus op weg willen gaan.
Dit was de homilie van 8 maart 2026 Evangelie volgens Johannes 4: 5-42
Over eten en drinken wordt vandaag enorm veel gepubliceerd. Soms zie je door de bomen het bos niet meer. Tegelijk wil je een artikel op een website aantrekkelijk houden, zodat mensen het ook echt lezen.
Hoe doe je dat? Door afwisseling en een vlotte verteltrant? Door kort en bondig te schrijven? Door verrassende onderwerpen te kiezen? Of door smakelijke foto’s toe te voegen?
Zoals bij zoveel dingen helpt vooral uitproberen. Trial and error dus. En daarna afwachten wat aanslaat. Reacties van lezers zijn dan een goede graadmeter. Deze keer gaat het artikel over iets anders: wat kun je doen met al die informatie? En vooral: hoe vind je een recept later makkelijk terug?
Waar vind je recepten?
Er zijn heel wat manieren om recepten te ontdekken.
Kookboeken en tijdschriften
Je kunt natuurlijk nog altijd terecht bij kookboeken en kooktijdschriften. Die kun je kopen of lenen in de uitstekende lokale bibliotheek.
Websites en internet
Op het internet vind je een bijna eindeloze hoeveelheid recepten. Denk bijvoorbeeld aan websites zoals Unilever Foods of Gastronomixs (zeer professioneel). Maar ook de sites van supermarkten zoals Delhaize, Lidl en Colruyt staan vol inspiratie.
Verder bestaan er gespecialiseerde apps. Voorbeelden zijn Libelle Lekker, njam!, delicious. en Vivino (voor wijn). Sommige apps zijn gekoppeld aan specifieke toestellen of technieken. Zo is er Cookidoo voor de Thermomix en Flying Foodie voor koken met een Instant Pot of Crock-Pot.
En hoe bewaar je recepten?
Een recept vinden is één ding. Maar hoe bewaar je het zodat je het later gemakkelijk terugvindt?
Er bestaan heel wat apps om recepten op te slaan. Veel daarvan zijn oorspronkelijk anderstalig, wat het gebruik soms wat minder gemakkelijk maakt. Bovendien zijn sommige apps betalend. Bij andere apps kun je eerst gratis beginnen, maar vragen ze later toch een abonnement.
Dat kan lastig zijn als je er al veel recepten in hebt opgeslagen.
Een praktische app
Een aangename uitzondering is de gratis app receptenmaker.com. Die werd ontwikkeld door chefs en is volledig Nederlandstalig.
Je kunt er gratis al een flink aantal recepten in opslaan. Wil je later meer opslagruimte – tot wel 100.000 recepten – dan betaal je eenmalig een klein bedrag.
De app biedt verschillende mogelijkheden om recepten te bewaren. Handig is ook dat er een automatische koppeling bestaat met bijvoorbeeld de Allerhande van Albert Heijn. Dit is geen reclame, maar gewoon een tip.
Recepten bewaren via social media
Ook sociale media bieden mogelijkheden om recepten op te slaan. Op Facebook kun je bijvoorbeeld berichten bewaren in eigen rubrieken. Je kunt daar mappen maken zoals “recepten”, “bereidingen” of “restaurant- en foodinfo”. Zo vind je alles later makkelijk terug.
Ook bij andere sociale media, zoals Instagram, bestaan waarschijnlijk gelijkaardige functies. Daar kan ik zelf minder advies over geven.
Pinterest is nog een andere interessante plek om afbeeldingen van gerechten te zoeken en op te slaan. Let wel op met het opnieuw publiceren van zulke beelden. Het copyrightspook ligt altijd op de loer. Dat kan soms onaangename financiële gevolgen hebben.
Liever op papier?
Niet iedereen is fan van elektronische oplossingen. Gelukkig kan het ook nog altijd op de klassieke manier. Je kunt recepten uitknippen (liefst niet uit boeken of tijdschriften die niet van jou zijn). Of je schrijft ze gewoon over. Daarna kun je ze bewaren in een schriftje, een map of een ordner.
Sommige mensen gaan nog een stap verder. Zij verzinnen hun recepten zelf en bewaren ze in een lade in de keuken. Zo deed mijn moedertje dat haar hele leven.
Het recept van deze week loopt al een beetje vooruit op het barbecueseizoen. Maar je kunt het natuurlijk op elk moment maken: aardappelsalade.
Dit is de Boy-versie. Je kunt ze makkelijk aanpassen. Maak ze wat frisser en zuurder voor een Franse toets. Voeg wat extra spekjes toe voor een Duitse variant. Of maak er gewoon helemaal je eigen versie van: de jij-versie.
Schil de aardappelen, snijd ze in blokjes en kook ze gaar in licht gezouten water. Laat afkoelen.
Bak de spekjes tot deze goudbruin en knapperig zijn.
Snijd de appel in kleine blokjes.
Snipper de rode ui fijn.
Snijd de augurken in stukjes.
Snijd de eieren in stukjes (bewaar wat partjes voor de garnering).
Meng in een grote schaal de aardappelen, spekjes, appel, ui, blokjes augurk, erwtjes, bieslook, zure room en mayonaise.
Meng goed door elkaar en breng op smaak met peper en zout.
Optioneel: snijd wat spek in kleine blokjes en bak uit.
Verdeel de aardappelsalade over een mooie serveerschaal. Garneer met partjes ei, knapperige spekjes (optioneel), extra bieslook en een snufje versgemalen zwarte peper.
Op de eerste dag van maart trok een groep van 27 wandelaars naar het Biesven in Merksplas Kolonie voor een begeleide tocht door een minder gekend stukje natuurgebied.
Gidsen Els Hofkens en Koen Vannuffelen namen de deelnemers mee langs bos en open water, in een gebied dat Agentschap Natuur en Bos beheert.
Natuurbeheer en sporen uit het verleden
Onderweg kregen de wandelaars uitleg over het bosbeheer. De gekleurde markeringen op de bomen, de functie van de houten rasters – de kloempen – en de verschillende ingrepen in het landschap werden helder toegelicht. Het gebied heeft bovendien een bijzondere geschiedenis. In het verleden bracht men afval en mest uit de grootsteden hiernaartoe, naar de armere en minder vruchtbare delen van de Kempen.
Vogels en water
Het Biesven lag er op zondagochtend bijzonder mooi bij. In het zachte voorjaarslicht lieten onder meer fuut, reigers, Canadese gans en Grauwe gans zich goed zien. Op de achtergrond klonken overal vogelgeluiden die aankondigen dat de winter stilaan plaatsmaakt voor de lente. Ook de kleine ringgracht, de bomenrijen en de rietkanten kwamen uitgebreid aan bod.
📷Cindy Braspenning, Luc Bastiaens en Koen Vannuffelen
Dreven en ringgracht
De wandeling liep verder langs de herkenbare dreven, met hun eigen aanplantstijl die verschilt van die in Wortel Kolonie. Bij een tonderzwam volgde een korte stop. Daarna gaf de gids uitleg bij de ringgracht. Die diende vroeger als natuurlijke barrière om de landlopers binnen de grenzen van de kolonie te houden.
Geslaagde afsluiter en vooruitblik
Na twee uur keerde de groep terug naar de startplaats. Voor sommigen was het een eerste kennismaking met dit gebied, voor anderen een nieuwe blik op natuur en beheer. De vele vragen en het enthousiasme maakten duidelijk dat het om een geslaagde activiteit ging binnen het jaarthema van de gidsen van Natuurpunt Markvallei. Aan het einde van de wandeling werden de stempelkaarten ingevuld en klonk al de vraag wanneer de volgende Marckathon-wandeling op het programma staat.
Als je laatst meedeed aan de Kerstwandelingen, zag je misschien op het Widarterrein tussen de molen en de bioboerderij ook een wegwijzer naar de Beeldentuin. Als je dat pad insloeg, belandde je tussen een verzameling houten beelden en installaties. Zo kreeg Merksplas er wat kunst bij. Daar zorgde Rindert Borghs voor.
➽ Hoe kwam je op het idee om een beeldentuin te maken?
“In de zomer begon het idee te spelen om een artistieke creatie te realiseren. Daarbij kwam de Gedenkplek bij de dorpsgemeenschap Widar ter sprake. Die bijzondere plaats ligt tussen twee huizen van Widar – een antroposofische dorpsgemeenschap voor mensen met een beperking – in, aan de rand van het natuurgebied het Moer. Door een verscholen paadje treed je in een ruimte waar je voelt dat hier een diepere betekenis ligt. Je vindt er de stilte in de natuur terug en je kunt er mensen gedenken. Ik ging er vaak even langs om wat uit te rusten of te zitten.”
“Ik deed mijn best om goed samen te werken met de ruimte. Door lokale materialen te gebruiken, maar ook door beelden te vormen die de gedenkplek recht doen – in hoeverre dat dan ook mogelijk is.”
➽ De werken dragen geen titels. Zijn ze bedoeld om iets uit te beelden, of mogen bezoekers er hun eigen betekenis aan geven?
“Elk werk is wel drager van een titel. En er zit een bepaalde betekenis achter. Maar ik wilde de werken niet zien als objecten met een label. Daarom staan de titels er niet bij. Zo nodigt elk werk misschien uit om in dialoog te gaan en er nieuwe dingen in te zien. Ik hoop wel dat ik met het tentoongestelde werk iets van betekenis kan nalaten. Het gaat over het zoeken in het leven en het bevat tegelijk een subtiele kritiek op wat mensen onderdrukt.”
Zweeds rood
In de beeldentuin gebruikte Rindert bewust materialen uit de buurt. Zo komt een raam uit een oude molen en is veel hout afkomstig van bomen die na een storm zijn omgevallen. Ook de kleur Zweeds rood keert terug, een kleur die vaak voorkomt bij de gebouwen van Widar. Op die manier wilde hij een duidelijke link leggen met de omgeving.
De beelden gaan volgens hem in dialoog met de plek. “Ze zijn niet los te zien van de natuur eromheen. Tegelijk wil ik niet alles invullen voor de bezoeker. Voor mij blijft het belangrijkste dat mensen de plek als bijzonder ervaren en de verbinding met de natuur voelen.”
Waarom hout?
Hout is voor Rindert een relatief nieuw materiaal. Hij moest er in het begin naar zoeken, maar hij ontdekte al snel dat het zich goed leent voor sculpturen. Omdat hij met lokale materialen wilde werken, kwam hout bijna vanzelf naar voren.
Hij vindt het boeiend dat hout blijft veranderen. Het materiaal leeft als het ware verder en wordt beïnvloed door weer en omgeving. Dat past bij zijn idee dat een kunstwerk nooit helemaal vastligt, maar mee-evolueert.
Tijdens het maken vertrekt hij vanuit een zoekende houding. Hij wil het materiaal mee laten spreken en zichzelf niet zien als de enige maker. Die open manier van werken levert volgens hem beelden op waar hij vooraf niet altijd aan dacht.
➽ Je bent een zoon van Sigurd. Die stelde vorig jaar mee tentoon met de amateurkunstenaars. Inspireren jullie elkaar? Of hebben jullie elk een andere insteek?
“Hoewel we allebei vanuit een andere insteek werken, inspireert hij me wel met het werken met hout. Van hem leerde ik wel hoe je een vorm kan zoeken in een houtblok. Daarnaast is de ruimte die er thuis is om met kunst bezig te zijn erg waardevol.”
“Ook de nabijheid van de dorpsgemeenschap Widar was belangrijk. Het is een plek waar mensen een zinvol leven proberen te realiseren en waarbij altijd wel iets te beleven valt. Die mooie plek gaf me de ruimte en vertrouwen om iets te creëren.”
Beeldentuin is nog te bezoeken
De beeldentuin blijft zeker nog een tijd staan. In de toekomst wil Rindert bekijken of het project verder kan groeien of nieuwe vormen kan aannemen.
Veel wandelaars zijn verrast dat hier zo’n verborgen plek ligt. “Sommigen herkennen in de beelden hun eigen herinneringen. Anderen nemen gewoon even plaats op het bankje om tot rust te komen.” Voor Rindert is het vooral waardevol dat mensen de gedenkplek op een nieuwe manier beleven.
Drang om te maken
Hij studeert al een tijd aan de Universiteit voor Humanistiek in Utrecht. “Dat is een brede opleiding waarin filosofie, sociologie, psychologie, geschiedenis en theologie samenkomen. De studie gaat over zingeving en over hoe we de samenleving menselijker kunnen maken. Die thema’s komen soms terug in mijn kunst.”
“Als ik beelden maak, probeer ik vooral te vertrekken vanuit een soort impuls, een drang om te creëren. Maar achteraf zie ik toch de thema’s terugkomen die we op school behandelen, zoals de relatie tussen mens en natuur, of hoe we kritisch kijken naar de onderdrukking in de wereld. Toch probeer ik te vertrekken vanuit de materialen zelf of de ruimte die de omgeving biedt.”
Gisterenavond bereikten het Europees Parlement en de lidstaten een akkoord over het Europees Globaliseringsfonds. Als hoofdonderhandelaar voor het Parlement heb ik hier actief aan meegewerkt. Met deze nieuwe regels wordt het fonds eenvoudiger en sneller. Werknemers die hun job dreigen te verliezen bij een herstructurering krijgen voortaan sneller hulp.
Een grote verbetering is dat steun niet meer pas komt nadat iemand ontslagen is. Werknemers kunnen nu al begeleiding krijgen terwijl ze nog werken. Zo kunnen ze zich op tijd voorbereiden op een nieuwe job. Dat geeft meer zekerheid en minder stress.
Nieuwe kansen door opleiding
De overgang naar een duurzame economie zorgt voor veranderingen op de arbeidsmarkt. Sommige jobs verdwijnen, maar er komen ook nieuwe bij. Daarom is het belangrijk dat mensen nieuwe vaardigheden kunnen leren.
Met dit akkoord investeren we meer in opleiding en bijscholing. Werknemers worden voorbereid op jobs van de toekomst. Dat is volgens mij de juiste aanpak: mensen helpen vooruit te gaan, in plaats van hen pas te steunen als het te laat is. Zo blijven ook onze bedrijven sterk.
Werknemers krijgen meer inspraak
In de nieuwe regels staat duidelijk dat werknemers en vakbonden moeten worden geraadpleegd bij een aanvraag voor steun. De Europese Commissie zal controleren of dat ook echt gebeurt.
Dat vind ik vanzelfsprekend. Wie steun vraagt met publiek geld, moet respect tonen voor zijn werknemers. Belangrijke beslissingen mogen niet zonder hun inspraak worden genomen.
Meer mensen kunnen hulp krijgen
We hebben ook beslist dat in sommige gevallen werknemers van toeleveranciers en onderaannemers recht krijgen op steun. Zij worden vaak ook getroffen als een groot bedrijf herstructureert. Bovendien houden we daarbij rekening met kmo’s en hun beperkte administratieve mogelijkheden.
Een evenwichtig akkoord
Dit is een goed en evenwichtig akkoord dat door veel partijen wordt gedragen. Het toont dat Europa kan zorgen voor sterk sociaal beleid. Nu moeten het Europees Parlement en de lidstaten het akkoord nog officieel goedkeuren.
Met deze hervorming maken we het fonds klaar voor een economie die snel verandert. Het doel is duidelijk: werknemers op tijd helpen en hen nieuwe kansen geven op werk.
‘Als het over gevangenissen gaat, lijkt het volk, net zoals bij de Romeinse circusspelen, het laatste woord te krijgen’, schrijft Serge Rooman. Hij brengt voor het dossier van de overbevolking de oude militaire wijsheid in herinnering: ‘reculer pour mieux sauter’.
Net voor het eindejaar slaakt Mathilde Steenbergen, de directrice-generaal van het gevangeniswezen, een noodkreet die geen interpretatie toelaat: “We trekken het niet meer!” Daarvoor hadden alle gevangenisdirecteurs in oktober een gezamenlijke actie gevoerd ter sensibilisering van de beleidsmakers. En nog daarvoor was er de noodkreet van dezelfde gevangenisdirecteurs in de vakantieperiode om erop te duiden dat de noodwet – zoals ze voorzien was – absoluut geen afdoend antwoord zou zijn op de situatie op het terrein.
Dat wat betreft 2025. Er werd gesmeekt om noodmaatregelen op korte termijn, maar er kwam nada, nul, niks.
Leger of politie?
Afgelopen week, ondertussen in 2026, zegt de directrice-generaal dat de situatie nu echt “onhoudbaar” is en ze licht dit alles nog maar eens een keer toe in Terzake. Een dag later lezen we in de krant dat de directrice-generaal een mogelijkheid naar voren schuift om de bewaking van de grondslapers door het leger of de politie te laten gebeuren.
En amper een dag later ziet de minister van Defensie, Theo Francken, daar misschien wel mogelijkheden in, ofschoon onze soldaten “daar niet voor opgeleid zijn”. En waar gaan die 600 grondslapers dan door het leger bewaakt worden? In die leegstaande kazernes die al maanden niet gevonden worden? Of is er nu plots wel geld om (beveiligde) nooddorpen te maken, of waren er al die maanden toch leegstaande panden?
Welke hersenkronkel is er eigenlijk werkzaam in de hoofden van deze regeringsploeg? Is dit de nawerking van corona of is het een ander, nieuw en nog onbekend virus dat voorlopig zijn wrede gevolgen op het terrein blijft uitbraken?
Botsing tussen beleid en werkvloer
Acht maanden lang vragen de gevangenisdirecteurs vanuit het terrein om dringende hulp. Jawel, de directeurs die altijd hebben klaargestaan om ongeveer alles op te vangen wat structureel in de gevangenissen misloopt. De directeurs die elke staking zonder minimale dienstverlening er gewoon bij nemen alsof het een normale toestand is, en alsof het normaal is dat politici dat ook maar laten begaan.
Over ongeveer elk ander beleidsthema (op migratie na) kan er op wetenschappelijke wijze en met kennis vanuit het werkveld bestuurd worden, maar voor de gevangenissen kan dat schijnbaar niet. Daar moet de emotie en de partijideologie heersen. Daar moet de veronderstelde onderbuik van het volk – die standaard als hard en wraaklustig geïnterpreteerd wordt – zonder meer gevolgd worden.
Als het over gevangenissen gaat, lijkt het volk, net zoals bij de Romeinse circusspelen, het laatste woord te krijgen. De keizer bepaalt de richting van zijn duim al naargelang het enthousiasme of het boegeroep van het volk. Hoe extreem populistisch is dit eigenlijk?
Oproep tot politieke verantwoordelijkheid
Toch heel bizar dat deze regering dit niet doet als het over besparingen en begroting gaat. Hoe meer boegeroep over die thema’s, hoe rechter de duim omhoog gaat. Luister toch eens naar de mensen die er al jaren in staan, en toon moreel staatsmanschap.
Je krijgt deze crisis op korte termijn echt niet opgelost met oplossingen voor de middellange of zelfs lange termijn. Het zal, zoals dat reeds terecht meerdere keren is gebeurd, moeten gebeuren door een noodzakelijke vervroegde vrijlating van een contingent gedetineerden. Bij voorkeur door gratie, omdat we dan deze dossiers niet onnodig administratief moeten meesleuren.
Misschien moeten Theo Francken en MR-voorzitter Georges-Louis Bouchez zich een keer laven aan een militaire wijsheid die de eeuwen getrotseerd heeft: reculer pour mieux sauter. Soms moet je noodgedwongen terrein opgeven om nadien terug te kunnen ademen en te doen wat je zou moeten doen. Je trouwe soldaten nodeloos de dood injagen doet geen rechtgeaarde generaal. Dat doen enkel dictators die zich onwrikbaar laten leiden door hun eigen waarheid die de werkelijkheid niet meer raakt, en die ze op de koop toe begrijpen als de wil van het volk zelf …
Dit opiniestuk verscheen eerder in Knack, het tijdschrift ‘voor mensen met een lenige geest. Want wie slim is, durft twijfelen.’
Opinies op merksplas.NU
In de opinierubriek komen meningen aan bod van mensen uit Merksplas of die er een band mee hebben. Hun naam vind je netjes bij de titel. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud ervan.
Die meningen hoeven niet noodzakelijk die van de redactie te weerspiegelen.
Plus 13 is misschien geen grote jeugdbeweging, maar wel een hechte. Jongeren van het eerste tot het zesde middelbaar vormen samen een groep, en net dat leeftijdsverschil zorgt voor een bijzondere sfeer.
Vier dagen vol activiteiten
Vorige week was het weer zover: het jaarlijkse +13-weekend. En dit jaar was het extra bijzonder, want het was al de 40ste keer. Vier dagen lang draaide alles om samen zijn, lachen, spelletjes spelen en herinneringen maken die je niet snel vergeet. Dankzij de jarenlange inzet van de begeleiding, de kookploeg en alle vrijwilligers kan dat weekend elk jaar opnieuw doorgaan.
Screenshot
Er was een fijne afwisseling tussen actie en rust. Tijdens ‘Zot in ’t kot’ kon iedereen zich helemaal laten gaan en vuil worden. Op andere momenten werd het wat rustiger en was er tijd om samen stil te staan bij een thema. Dit jaar praatten de jongeren over artificiële intelligentie en wat dat betekent voor hun leven. Creativiteit kwam dan weer naar boven tijdens de expressieactiviteit. Daarnaast stonden bosspelen, een bonte avond, een nachtspel en een fuif op het programma. Verveling kreeg dus geen kans.
Nieuwe locatie in Malle
Dit jaar ging het weekend door in Sint-Jansburg in Malle, een nieuwe locatie die wat dichterbij lag voor veel ouders. In totaal waren er 69 deelnemers aanwezig: leden, begeleiding en kookploeg samen.
Dank aan vrijwilligers
De begeleiding wil dan ook graag de kookploeg, de vijf oud-begeleiders die kwamen helpen en uiteraard alle leden bedanken.
Op naar de 41ste editie!
Na vier dagen vol spel, lachen en samenzijn, keerde iedereen moe maar tevreden huiswaarts. Op naar de 41ste editie.
Vanavond vergaderde de gemeenteraad. Die behandelde een reeks praktische dossiers. De tweekoppige oppositiepartij Visie 2330 had acht bijkomende vragen.
Bij Femma Jong Zonder Grenzen zit heel wat talent. Sommige vrouwen blinken uit in quizzen, anderen leven zich elke week uit tijdens het afrikaans dansen of houden hun lichaam soepel met BBB (Buik-Billen-Benen). En er zijn er ook die op de bowlingbaan strikes en spares gooien alsof het een olympische sport is.
Eerst samen tafelen
Op donderdag 12 februari kwamen we met veertien deelneemsters samen voor een gezellige bowlingavond. We begonnen met een gezamenlijke maaltijd en een fijne babbel. Daarna trokken we de bowlingschoenen aan en maakten we ons klaar voor een sportieve uitdaging.
Iedereen winnaar
Op drie banen werd er enthousiast gespeeld voor de titel van JZG-bowlingkampioene. De sfeer was joviaal en het spelplezier groot. Door de inzet en de concentratie van iedereen voelde het al snel alsof we allemaal winnaars waren.
Het werd een avond om met plezier op terug te kijken. Een volgende editie komt er zeker aan. Intussen is iedereen welkom op onze andere activiteiten.
Yorkshire pudding is een van de bekendste Engelse klassiekers. Oorspronkelijk komt het gerecht uit Noord-Engeland, maar vandaag staat het overal in het Verenigd Koninkrijk op tafel.
Je bakt het in de oven van een beslag dat lijkt op pannenkoekdeeg. Traditioneel serveer je het bij een Sunday roast met vlees, groenten en jus.
Ingrediënten
4 eieren (ca. 225 gram)
350 gram melk
150 gram bloem
zout
peper
Werkwijze
Klop de eieren los met de melk. Voeg het eimengsel beetje bij beetje toe aan de bloem en roer telkens tot een glad beslag. Breng op smaak met zout en peper. Laat het beslag minstens 1 uur op kamertemperatuur rusten. Dat zorgt voor een luchtiger resultaat.
Zet een muffintray in de oven en verwarm de oven voor op 250 °C, of op de hoogste stand. Deze stap is belangrijk: giet je het beslag in een koude vorm, dan rijst het niet goed.
Giet 5 minuten voor het bakken een dun laagje olie in de hete muffintray en zet die terug in de oven. Haal de tray voorzichtig uit de oven (heet!), verdeel het beslag snel over de hete olie en vul de vormpjes niet te hoog, want het beslag zwelt sterk. Zet de tray meteen terug in de oven.
Bak de Yorkshire puddings ongeveer 15 minuten, tot ze goudbruin en krokant zijn. Serveer warm.
Foto: Ming-yen Hsu/flickr
Belangrijke tips voor een goed resultaat
Zorg dat de muffintray goed heet is voordat je het beslag toevoegt.
Laat het beslag voldoende rusten.
Open de oven tijdens het bakken niet, anders zakken ze in.
Toepassingen
Yorkshire pudding is een klassieke begeleider van een Sunday roast met uienjus. Je kunt ze ook vullen met bijvoorbeeld crème fraîche en gerookte zalm voor een feestelijke variant.
Het idee dat Engelsen niet kunnen koken, duikt nog vaak op. Toch is dat beeld achterhaald. Wie vandaag in het Verenigd Koninkrijk gaat eten, ontdekt een keuken met sterke tradities, topchefs en restaurants van wereldniveau.
Mijn ervaringen met op restaurant gaan in Engeland geven mixed feelings. Er is een groot verschil tussen de grote steden en the country. Maar ook tussen de verscheidene typen restaurants, en tussen restaurants en home made food. En vanzelfsprekend zijn eigen voorkeuren een heel belangrijke factor. Waar komt dus het beeld vandaan dat het allemaal niet zo bijzonder zou zijn in het Perfide Albion?
Waar komt het stereotype vandaan?
Na de Tweede Wereldoorlog kende het Verenigd Koninkrijk lange periodes van rantsoenering. Dat had een grote invloed op wat er op tafel kwam. Eten moest vooral voedzaam en betaalbaar zijn. Variatie en verfijning waren minder belangrijk. Dat imago van eenvoudige kost is blijven hangen.
Bovendien staan klassieke Britse gerechten bekend als stevig en rechttoe rechtaan. Denk aan fish and chips of een traditionele meat pie. In vergelijking met de Franse of Italiaanse keuken werden ze lang als minder verfijnd gezien.
Een rijke culinaire traditie
Toch heeft de Britse keuken heel wat eigen klassiekers die wereldwijd geliefd zijn. De Sunday roast met geroosterd vlees, aardappelen, groenten, Yorkshire pudding en gravy blijft een zondagse traditie. Ook Beef Wellington, Cornish pasty en sticky toffee pudding tonen dat de Britse keuken meer is dan eenvoudige kost.
Daarnaast is Londen uitgegroeid tot een van de meest diverse culinaire steden ter wereld. Je vindt er gerechten uit alle windstreken, van streetfood tot fine dining.
Topchefs en sterrenrestaurants
De moderne Britse gastronomie staat op hoog niveau. Chefs zoals Gordon Ramsay, Heston Blumenthal, Jamie Oliver en Clare Smyth genieten internationale erkenning.
Restaurants als The Fat Duck, Restaurant Gordon Ramsay, Core by Clare Smyth en The Ledbury behoren tot de wereldtop en dragen meerdere Michelin-sterren.
The Fat Duck | foto: Oast House Archive
Sinds de jaren negentig ligt de nadruk sterk op lokale producten, seizoensgebonden koken en internationale invloeden. Daardoor is de Britse keuken uitgegroeid tot een moderne en creatieve gastronomie.
Typische Britse gerechten die blijven scoren
Ook voor verwende Vlamingen valt er veel te ontdekken.
De Sunday roast blijft een klassieker: geroosterd rund-, kip- of lamsvlees met krokante aardappelen, Yorkshire pudding, seizoensgroenten en rijke jus. Comfortfood op zijn best.
Beef Wellington – ossenhaas met paddenstoelen en bladerdeeg – vraagt technische precisie en is allesbehalve eenvoudige kost.
Shepherd’s pie, oorspronkelijk met lamsgehakt, is pure huiselijke keuken met veel smaak. Fish and chips lijkt simpel, maar perfect gebakken vis in luchtig beslag is een kunst op zich.
Yorkshire pudding wordt niet als dessert gegeten, maar als bijgerecht bij vlees. Het luchtige deeg vangt de jus op en zorgt voor extra smaak.
Bij de desserts steekt sticky toffee pudding er bovenuit: warme cake met dadels en karamelsaus, vaak geserveerd met vanille-ijs.
De traditie van afternoon tea – met scones, clotted cream, sandwiches en thee – leeft nog altijd voort, onder meer in hotels zoals The Ritz in Londen.
Ook uit Schotland komen bekende specialiteiten zoals haggis, cullen skink en shortbread.
Ten slotte is er de Britse curry. Door de koloniale geschiedenis is die bijna nationaal erfgoed geworden. Chicken tikka masala zou zelfs in het Verenigd Koninkrijk zijn ontstaan, en Londen wordt vaak de curryhoofdstad van Europa genoemd.
Cliché achterhaald
Het cliché dat Engelsen niet kunnen koken is vooral gebaseerd op historische omstandigheden en oude vooroordelen. Vandaag heeft het Verenigd Koninkrijk een sterke eetcultuur met traditionele gerechten, innovatieve chefs en restaurants van wereldniveau.
Wie er gaat eten, ontdekt een keuken die tegelijk stevig en verfijnd is, lokaal geworteld en internationaal geïnspireerd.
Relevant is een tijdschrift van het bisdom Antwerpen. Dit jaar vroeg de redactie mij te schrijven wat licht voor mij betekent. Voor mij roept het woord ‘licht’ de aanwezigheid van God op. Licht komt van God. Tegelijk wil ik zelf een teken van dat licht zijn en Gods aanwezigheid weerspiegelen, waar ik ook ben.
Ik ervaar dat licht wanneer ik zie hoe zorgverleners in woonzorgcentra met toewijding voor bewoners zorgen en ook onderling warmte uitstralen.
Tijdens een eucharistieviering met een koor raak ik eveneens dat licht, omdat muziek mijn hart en ziel aanspreekt. Zoals Sint-Augustinus zegt: “Wie goed zingt, bidt dubbel.” Een ander moment waarop ik Gods licht ervaar, is bij het bezoeken van Mariakapelletjes, het zingen van Marialiederen of het bidden van het Weesgegroet. Daarom krijgt dat gebed of een Marialied bijna altijd een plaats in de eucharistievieringen waarin ik voorga.
Een vraag aan ieder van ons
Ik stel jullie dezelfde vraag: wat betekent het woord licht voor jou? Op welke manier ervaar jij dat licht?
Rond Kerstmis horen we over het Licht van Bethlehem. Met Pasen zien we de paaskaars branden. In kapellen steken mensen kaarsen aan. Blijkbaar spreekt licht veel mensen aan. Maar waarom doen we dat? Wat drukt dat licht voor hen uit?
Het licht in de eerste lezing
In de eerste lezing uit de profeet Jesaja gaat het over het licht van de vrijheid. De Babylonische ballingschap was voorbij. Het volk keerde terug naar zijn land en bouwde de tempel opnieuw op. De vreugde kwam terug. De duisternis van de ballingschap maakte plaats voor het licht van bevrijding.
Jesaja riep het volk op dat ontvangen licht te delen: brood geven aan wie honger heeft, onderdak bieden aan wie geen thuis heeft, de naakten kleden. Zulke daden noemt hij gerechtigheid.
Zout en licht van de wereld
In het evangelie volgens Matteüs klinkt dezelfde oproep. Jezus noemt ons het zout van de aarde en het licht van de wereld. Dat licht wordt zichtbaar wanneer we goed doen. Een eenvoudige glimlach, een luisterend oor of een helpende hand kan al veel betekenen.
Ook onze talenten mogen licht brengen. De ene heeft vaardigheden, de andere ervaring. Wie met pensioen is, draagt nog altijd veel bij. Vrijwilligerswerk, aandacht voor elkaar en kleine gebaren maken het verschil. Een kaars steek je immers niet aan om ze onder een korenmaat te zetten, maar op een kandelaar, zodat iedereen in huis het licht ziet.
Ons licht laten schijnen
Laten we het licht dat we ontvangen niet voor onszelf houden. Door zorg te dragen voor elkaar, onze gaven in te zetten en kleine tekenen van goedheid te tonen, wordt Gods aanwezigheid zichtbaar in onze wereld.
Moge dat licht in ieder van ons blijven branden en door ons heen anderen bereiken.
Dit was de homilie van 8 februari 2026, vijfde zondag door het jaar A Eerste lezing uit de profeet Jesaja 58: 7-10 Evangelie volgens Matteüs 5: 13-16
Hoewel het zo’n typische donkere februaridag was waarop de (mot)regen precies geen minuut pauze wilde nemen, was het bij Samana Merksplas en Zondereigen precies het tegenovergestelde.
Zodra de deur van de zaal openging, voelde je de warmte en de gezelligheid. Een vleugje Valentijn hing in de lucht. De jaarlijkse babbel/bingonamiddag op 12 februari bracht opnieuw heel wat mensen samen, maar liefst 97 mensen hadden zich ingeschreven – een prachtige opkomst.
Een zachte start in Valentijnssfeer
Omdat Valentijn voor de deur stond, begon de namiddag met een korte maar betekenisvolle bezinning rond liefde, vriendschap en genegenheid. Een warme uitnodiging om even stil te staan bij wat ons verbindt, met een knipoog naar de naderende lente, het seizoen waarin alles opnieuw tot leven komt.
Bingo in twee rondes: spanning en plezier
Na de bezinning was het tijd voor de bingo. De eerste ronde liep vlot. Bij elk nummer dat werd afgeroepen, zag je mensen naar voren buigen, fluisteren, lachen, soms eens zuchten. De sfeer zat er meteen in. De eerste “Bingo!” klonk al snel door de zaal en het was niet moeilijk om van de goed gevulde prijzentafel een leuke prijs te kiezen.
Tijdens de pauze werd iedereen verwend met een heerlijke koffiekoek en aan de tafels werd druk gebabbeld.
Tweede ronde: spanning tot het allerlaatste nummer
De tweede bingoronde bleek een stuk spannender dan de eerste. Het duurde opvallend lang vooraleer iemand “Bingo!” kon roepen. Je voelde de spanning stijgen bij elk balletje dat uit de trommel kwam. “Nu moet het toch bijna zover zijn,” klonk het aan verschillende tafels, maar nee – de bingo liet op zich wachten.
Maar de echte verrassing kwam op het einde van de ronde. De laatste bingo’s vielen namelijk pas bij het allerlaatste balletje! Gelukkig was voor iedereen een prijsje voorzien en hoefde niemand met lege handen naar huis.
Worstenbrood als warme afsluiter
Na al dat speurwerk op de bingokaarten was het tijd voor iets hartigs: warm worstenbrood.
Terwijl iedereen genoot van het worstenbrood, werd er nog wat nagepraat, gelachen en herinneringen opgehaald.
Een namiddag om te koesteren
Het was duidelijk dat deze babbelnamiddag meer was dan een activiteit op de kalender. Het was een moment van verbinding, van warmte, van samen zijn. Samana biedt een plek waar iedereen welkom is, waar aandacht is voor elkaar, en waar kleine dingen een groot verschil maken.
Het was weer zover: de jaarlijkse kinderdisco van de Jongenschiro Merksplas. Die lokte vrijdag in de Fuifzaal opnieuw heel wat enthousiaste kinderen.
Muziek, dans en springplezier
Twee uur lang konden kinderen van 6 tot 12 jaar zich uitleven op de dansvloer. Ze dansten en zongen mee op de muziek die DJ R&D – Daan Rombouts – draaide. Voor wie tussendoor nog extra energie kwijt wilde, stond er een groot springkasteel klaar.
Ook aan de creatievelingen was gedacht. Aan de schminktafel konden kinderen zich laten omtoveren tot hun favoriete dier, superheld of prinses.
Terwijl de kinderen feestvierden, waren ook de ouders welkom voor een drankje. De combinatie van muziek, dans en een gezellige groepssfeer zorgde voor een geslaagde editie van de kinderdisco.
Feest voor jong en iets ouder
Na afloop liep de zaal opnieuw vol voor de jaarlijkse Valentijnsfuif. Daarmee werd de avond verdergezet als feest voor de jongeren.
Wil je weten wat er allemaal in Merksplas gebeurt? Dan kom je op maandag 23 februari naar de gemeenteraad. Die vergadert in lokaal 1 van GC De MARc/kT.
We kregen de kans om een nacht te proefslapen in het nieuwe Colonie 7. De belangstelling was groot: zo’n 700 mensen schreven zich in, maar er zijn slechts 41 kamers. Daardoor konden 82 gelukkigen – wij inbegrepen – als eersten deze nieuwe logiesplek vlak bij huis ontdekken.
Bij het inchecken kwamen we al heel wat bekende gezichten tegen. Op de kamer wachtte meteen een eerste uitdaging: onze kaart werkte niet voor de verlichting. Ook de buren hadden dat probleem, maar het vriendelijke personeel loste het snel op.
Veel gelachen
Daarna konden we onze kamer verkennen: mooi ingericht, verzorgd en netjes. De moderne domotica was voor ons even wennen. We hebben er vooral veel om gelachen, tot iemand van de receptie alles rustig kwam uitleggen. De volgende ochtend ontdekten we zelfs dat de spiegel verwarmd was tegen het aandampen.
Onthaasten
Ons werd een “klein ontbijt” aangekondigd, maar dat bleek allesbehalve klein. Het was uitgebreid, lekker en verzorgd. We vroegen ons af hoe een groot ontbijt er dan zou uitzien. Samen met het comfortabele bed, de zachte lakens en de rustige omgeving maakte dat van onze overnachting een echte onthaastingsplek.
Bij het binnenkomen hadden we meteen een wauw-gevoel. Kathleen
Ook Kathleen was enthousiast. “Bij het binnenkomen hadden we meteen een wauw-gevoel. Het is bijzonder om te slapen in een voormalige koeienstal waarin zoveel authentieke elementen bewaard zijn gebleven. In combinatie met een heerlijk diner in de brasserie en een uitgebreid ontbijt was dit voor mij een echte verwenervaring.”
Unieke ervaring
Na deze testnacht lijkt Colonie 7 helemaal klaar voor het grote publiek. Onze conclusie: een unieke plek waar erfgoed en moderne luxe mooi samenkomen – en waar je vooral ook veel plezier beleeft.
Al zo’n drie jaar zet AI – artificiële intelligentie – de wereld op zijn kop. Elke dag hoor of lees je erover. En vaak gebruik je het zelf al, zonder het te beseffen. AI is een blijver, en de ontwikkelingen gaan razendsnel.
Reden genoeg dus om me in te schrijven voor de workshop ‘De wondere wereld van AI’, georganiseerd door onze bib. IT-expert Milan Meuleman nam een twaalftal Spetsers mee in deze fascinerende wereld. Enkele inzichten wil ik graag met jullie delen.
Wat is AI eigenlijk?
De definitie is verrassend eenvoudig: artificiële intelligentie is de mogelijkheid van een machine om mensachtige vaardigheden te vertonen, zoals redeneren, leren, plannen en creativiteit.
Toch staan we nog maar aan het begin. De AI die we vandaag gebruiken is vooral goed in één specifieke taak: teksten schrijven, informatie opzoeken, foto’s herkennen … Dat doet AI soms al beter dan wij, omdat het toegang heeft tot enorme hoeveelheden gegevens of data die het razendsnel kan combineren.
Echt denken en redeneren zoals een mens van vlees en bloed kan AI nog niet.
Wij maken AI elke dag slimmer
Iedereen die online actief is, levert onbewust data aan AI. Elke zoekopdracht, elk berichtje, elke online aankoop, elke gps-route of stap die je zet met een stappenteller: het zijn allemaal digitale sporen die je achterlaat.
Die data gebruikt AI om jou persoonlijk te benaderen, maar ook om grotere trends te herkennen.
Een herkenbaar voorbeeld is Netflix. Op basis van wat jij kijkt en beoordeelt, krijg je suggesties voor nieuwe films of series ‘voor jou’. Tegelijk analyseren streamingdiensten het kijkgedrag van miljoenen mensen om te weten welke scènes boeien – en wanneer kijkers afhaken. En die informatie is dan weer interessant voor film- en seriemakers.
Aan de slag met ChatGPT
Na de theorie gingen we experimenteren. Er bestaan verschillende AI-systemen, maar de werking is vergelijkbaar. ChatGPT beschikt vandaag over de meeste data. Copilot is geïntegreerd in MS Office, wat handig kan zijn. Alle platforms hebben een gratis versie, waarmee je al veel kunt doen. Het startscherm ziet er overal hetzelfde uit: een leeg invoerveld waarin je jouw vraag (prompt) typt.
En die prompt is belangrijk, want: wat je vraagt, bepaalt wat je krijgt. Een vage vraag levert een vaag antwoord op. Hoe concreter je vraag, hoe beter het resultaat.
We probeerden het uit: we lieten ChatGPT een cv maken voor de job van boswachter. Gewoon https://chatgpt.com/ intikken in je browser, en we waren vertrokken!
Deze tips neem ik mee:
Geef voldoende relevante informatie mee. Geen nuttige werkervaring? Geen probleem! Ook hobby’s of interesses worden vlot en overtuigend verwerkt.
Laat AI ook zelf vragen stellen aan jou om ontbrekende info te verzamelen, of voeg extra gegevensbronnen toe (bijvoorbeeld je oude cv).
Geef duidelijk aan welke output je verwacht (doorlopende tekst, opsomming, lengte …).
Vraag waarom bepaalde onderdelen belangrijk zijn en hoe je ze best aanpakt, zo leer je bij!
Geef AI een rol en toon, bijvoorbeeld: ‘Je bent een ervaren HR-medewerker’ of ‘Schrijf in een vriendelijke, eenvoudige stijl.’
Werk iteratief. Stuur een gegeven antwoord bij met extra informatie of aanwijzingen, totdat het is wat jij zoekt.
Blijf kritisch
AI is indrukwekkend: dat werd opnieuw duidelijk! Tegelijk is het een must om je kritisch te bewegen in deze nieuwe, wondere wereld.
Enkele aandachtspunten
AI is nooit volledig neutraal. Veel systemen zijn vooral getraind met Engelstalige (vaak Amerikaanse) bronnen. De output voelt voor ons daarom ook ‘Amerikaans’ aan.
AI wordt vaak commercieel ingezet. Resultaten kunnen daardoor beïnvloed zijn.
Hou rekening met een foutenmarge van 10%. Controleer belangrijke informatie en vraag bronnen. AI kan soms zomaar dingen verzinnen (dat heet hallucineren).
Privacy en auteursrechten zijn niet altijd gegarandeerd. De wet- en regelgeving hinkt achterop en is niet overal hetzelfde.
AI-systemen verbruiken veel energie. Dat geldt vandaag zeker nog voor grafische toepassingen.
Toch is één ding zeker: AI zal niet meer verdwijnen. Meegaan in deze evolutie is eigenlijk de enige optie. En eerlijk? Ik vind het wel een boeiende ontdekkingstocht!
De proef op de som!
Dit artikel schreef ik eerst uit, en daarna liet ik het door de gratis versie van ChatGPT nog lichtjes aanpassen. Zo gaf ik mee dat de inhoud begrijpelijk moest zijn voor elke lezer, ook voor wie de workshop niet volgde. Hopelijk gelukt? Tot slot liet ik ChatGPT een passende illustratie maken. Na twee bijsturingen kwam dit beeld eruit:
Voor mij smaakt het alvast naar meer!
Digipunt bib
Hier kan je (zonder afspraak) terecht met al je digitale vragen:
Een voorproefje van een recept (perfect voor Valentijnsdag), zoals ik dat elke keer zal presenteren.
Het is een dessert dat echt gemakkelijk te maken is en dat je voor het grootste gedeelte al van tevoren kan bereiden en ’s avonds kan afmaken.
Ingrediënten
Voor 2 personen:
150 g bruine (basterd)suiker
50 ml water
100 ml slagroom
50 g roomboter
100 g pistachenoten
2 el olijfolie
6 verse blauwe vijgen
2 el rietsuiker
2 el roomboter
6 el crème fraîche
4 el balsamico
Nog nodig
Keukenpapier
Stappen
’s Middags voorbereiden:
Boterkaramelsaus
Doe de bruine basterdsuiker samen met het water in een steelpan en breng aan de kook. Roer tot de suiker volledig is opgelost. Voeg daarna de slagroom toe en laat het mengsel opnieuw opkoken. Neem de pan iets van het vuur en klop de boter erdoor tot je een gladde saus krijgt. Laat nog ongeveer twee minuten zachtjes pruttelen. Laat de saus afkoelen en bewaar ze afgedekt in de koelkast.
Pistachekruim
Verhit een droge pan op middelhoog vuur en rooster de pistachenoten kort, ongeveer twee minuten, tot ze licht beginnen te geuren. Vijzel de noten fijn en meng er de olijfolie door. Zet apart.
Afwerking (’s avonds)
Vijgen Maak de vijgen schoon met keukenpapier en snijd ze in de lengte doormidden. Bestrooi de snijvlakken met rietsuiker. Smelt de boter in een antiaanbakpan. Leg de vijgen met de gesuikerde kant naar beneden in de pan en bak ze ongeveer twee minuten, tot de suiker mooi karamelliseert.
Zo maak je het af
Schik per bord drie halve vijgen. Lepel de boterkaramelsaus er losjes rond. Werk af met enkele druppels balsamico. Roer de crème fraîche even los en verdeel die samen met het pistachekruim naast de vijgen.
Een wijntje erbij
Rivesaltes – Vin doux naturel (Frankrijk)
Een vin doux naturel is van nature zoet: de gisting wordt vroegtijdig gestopt, waardoor er veel natuurlijke druivensuikers overblijven. Deze Rivesaltes, gemaakt van grenache, heeft een gloed als van avondlicht op baksteen en een volle, rijpe smaak.
Denk aan tonen van vijgen, pruimen, gekonfijt fruit, rozijnen, chocolade en karamel. Een uitgesproken zoete wijn, maar elegant en niet zwaar. Perfect wanneer je de smaken van het dessert in de wijn nog eens extra wil laten terugkomen. Een echte publiekslieveling aan tafel.
Maar een Sauternes of (iets beter voor de portemonnee) een St.-Jean de Minervois zal er ook niet bij misstaan.
Vanaf nu praat ik jullie hier graag bij over alles wat met koken, eten en drinken te maken heeft. Misschien een beetje een mijnenveld voor een Hollander in Vlaanderen, want Belgen weten natuurlijk veel beter dan die Ollanders wat lekker eten en drinken is.
Als verzachtende omstandigheid mag gelden dat ik geboren ben als Zeeuws-Vlaming en dat ik me al een groot deel van mijn leven – en dat is inmiddels best lang – bezighoud met lekker eten. En daar zelf ook graag van geniet.
Wat kun je verwachten?
Interessante weetjes uit het verleden, het heden en de toekomst van alles wat de inwendige mens plezier doet. Eerlijke verhalen, niet opgepoetst of bedacht door ChatGPT, maar recht uit het hart. Over plezante eet- en drinkplekken. Over ingrediënten en bereidingen. En nog veel meer. Bij elk artikel hoort ook een recept, dat door iedereen te maken is.
Even voorstellen
Graag stel ik me aan jullie voor. Deze eerste keer is het een wat langer artikel; in het vervolg zal ik proberen het bondiger te houden.
Na een commerciële carrière als eigenaar van verschillende nationaal en internationaal opererende bedrijven in binnen- en buitenland, vooral in de automotive en transportsector, besloot ik eind jaren negentig dat het genoeg was. Ik sloeg een andere weg in, wat je gerust een loopbaanswitch mag noemen.
In een onbewaakt ogenblik raakte ik begin jaren negentig betrokken bij een klein landgoed in Zuid-Frankrijk, om even later als eigenaar te eindigen. Geen permanente “Ik vertrek”-situatie, maar wel om de week naar Frankrijk, terwijl ik intussen ook in het noorden actief bleef.
Frankrijk en koken
Het ging om zo’n zestig hectare grond met daarop een volledig onbewoond gehucht: tien zeventiende-eeuwse gîtes. Alles werd gerestaureerd, oorspronkelijk met het idee “leuk voor de kinderen later”. Maar kinderen hebben nu eenmaal andere interesses, dus kwam alles in de verhuur terecht.
De resultaten bleven beperkt, wat leidde tot uitbreiding. In 1998 stond een van de eerste glampingprojecten van Europa op poten. Daar hoorde vanzelfsprekend ook een restaurant bij. Dat was hard werken, maar vooral leuk werk. Zomerwerk bovendien.
Om ook in de winter bezig te blijven, startte ik in 2001 in Nederland een restaurant. En zo werd er vooral veel gekookt – en genoten.
En toen kwam corona
Tot corona in 2020, of covid-19, roet in het eten gooide. Alles ging dicht en werd uiteindelijk opgedoekt. Tijd om te stoppen en te gaan genieten, zou je denken. Maar zonder koken is er voor mij geen leven.
Ik startte een wekelijkse maaltijdafhaalservice, iets luxueuzer van opzet. Daar ben ik tot voor kort met veel plezier mee bezig geweest.
Nieuwe plannen
Het bleef echter kriebelen. Vandaag geef ik onder meer kookdemonstraties met de Thermomix-kookrobot – daar kom ik later zeker nog op terug.
Daarnaast ben ik sinds enige tijd ook ICT-vrijwilliger in de bibliotheek van Merksplas, waar ik inwoners help met computer-, tablet- en smartphoneproblemen. Via collega’s daar werd ik gewezen op de behoefte om de website merksplas.nu verder uit te bouwen.
Diezelfde avond schoof ik aan bij de redactievergadering, waar mij de vrije hand werd aangeboden om een eigen rubriek te starten. Dat waardeer ik zeer en ik zal proberen hier regelmatig interessante artikels te publiceren.
Tot slot
Ik kijk er alvast erg naar uit en hoor graag jullie vragen, opmerkingen, commentaren en suggesties.
Ook al eens een kromme reclame op een bord gezien? Of een situatie waarbij je je afvraagt: “Wat heeft de schrijver bedoeld?”
Pak je camera of telefoon, maak een foto en stuur die naar de redactie.
Hoe hard mag je hier eigenlijk rijden?
Deze week reed ik door Hoogstraten en zag ik dit verkeersbord:
Je mag hier zo hard rijden als je wilt, maar alleen wel tussen de 30 en 30 km/u. Of… Als je de opdracht krijgt om zo’n bord te plaatsen en je ziet dat er al een ander bord hangt, bel je dan je baas even? Of hang je het nieuwe bord gewoon aan dezelfde paal als het bord dat er al stond?
De weg is dicht… wanneer precies?
Nog zo’n bord langs de weg dat mij tot wanhoop drijft:
De weg is dicht op diverse data. Mag je dan zelf kiezen?
Een bedrijf zonder uitleg
Tot slot de vestiging van de firma Little Giant. Mooi pand, en ze hebben een directie die ook nog een auto bezit. In ieder geval is er dan toch íéts bekend van dit bedrijf. Maar waar ze zich mee bezighouden, wordt geheimgehouden:
Benieuwd of jij ook iets opmerkelijks ziet en een foto daarvan naar de redactie stuurt …
Een majestueuze schuimkraag drukt de skyline van ‘t Stad bijna weg. Lege flesjes kijken verweesd toe zonder veel te zeggen. Op de achtergrond verbergt een jonge vrouw ternauwernood haar aangezicht.
Ze was net op tijd; een reflex met handen en armen zorgt voor een omwalling die alle zicht ontneemt op wat er zich daarachter afspeelt. Maar wat moet verborgen blijven? Wat mag het daglicht niet zien? Fantasie, suggestie en veronderstelling stuwen de achterdocht de hoogte in. Naar de top van de kathedraal en verder.
In een wereld waar ongeveer alles altijd gefilmd wordt en iedereen altijd gezien wordt, is bekeken worden het nieuwe normaal. Althans, dat laat men ons graag geloven. Maar dat is het juist niet. Ons aangezicht is de spiegel van onze ziel, van wie we zijn, denken te zijn of graag zouden zijn.
Het is het tastbare en zichtbare gedeelte van onze identiteit en daarom kwetsbaar. Zowel in onze grootste dromen als in onze kleinste momenten is ons aangezicht het venster op onze innerlijke wereld. Het gordijn van dit venster toedoen voor ongewenste kijkers is dan ook niet raar. Iedereen is vrij om zijn innerlijke wereld te delen of niet te delen.
En niemand heeft het recht om ongevraagd een wandeling te maken in je diepste zelf, laat staan er wat toeristische foto’s van te maken. Dwangmatige smartphonefilmers denken daar best twee keer over na vooraleer de zoveelste klik alweer in de lucht hangt.
Toneelkring Het Heidebloempje mag spreken van een groot succes met de voorstelling “Oost West Thuis Best”, een komedie van auteur Jeroen Maes in regie van Roel Van den Dries. Intussen werden al 1.420 tickets verkocht, waarmee de toneelkring haar ambitieuze doelstelling bijna volledig heeft bereikt.
Het stuk valt duidelijk in de smaak bij het publiek dankzij de herkenbare situaties, vlotte dialogen en sterke cast. Op het podium staan Luc Van Loon, Annelies Vermeiren, Roel Van den Dries, Anja Vermeersch en Nathalie Hoeykens, die avond na avond zorgen voor een warme en humoristische voorstelling.
Wie “Oost West Thuis Best” nog wil meemaken, heeft nog zes speelmomenten om erbij te zijn. De ticketverkoop loopt bijzonder snel en de organisatie benadrukt dat snel reserveren de boodschap is.
“De respons van het publiek is overweldigend,” klinkt het bij Het Heidebloempje. “Dat we de kaap van 1.420 verkochte tickets hebben gehaald, is een enorme opsteker voor de hele ploeg.”
Met deze productie bevestigt toneelkring Het Heidebloempje opnieuw haar sterke band met het publiek. Wie nog wil lachen en genieten van lokaal volkstheater, wacht best niet te lang.
merksplas.NU gebruikt cookies om alles mooi te laten werken. We gaan ervan uit dat je dat zo goed vindt, maar je kan ze ook uitzetten. Cookie-instellingenAKKOORD
Privacy & Cookie-beleid
Privacy-overzicht
Deze website maakt gebruik van cookies om je ervaring te verbeteren terwijl je door de website navigeert. Van deze cookies worden de cookies die als noodzakelijk zijn gecategoriseerd, in je browser opgeslagen omdat ze essentieel zijn voor de werking van de basisfunctionaliteiten van de website. We gebruiken ook cookies van derden die ons helpen analyseren en begrijpen hoe je merksplas.NU gebruikt. Die cookies worden alleen met jouw toestemming in je browser opgeslagen. Je kan je ook afmelden voor die cookies. Dat kan evenwel effecten hebben op je browse-ervaring.
Deze cookies zijn nodig om de website te laten functioneren en kunnen niet worden uitgeschakeld in onze systemen. Ze worden meestal alleen ingesteld als reactie op acties die door jou zijn gesteld, zoals het instellen van uw privacyvoorkeuren, inloggen of het invullen van formulieren. Ze zijn noodzakelijk voor een goede communicatie en ze vergemakkelijken het navigeren (bijvoorbeeld naar een vorige pagina terugkeren, etc.).
.
Functionele cookies helpen om bepaalde functionaliteiten uit te voeren, zoals het delen van de inhoud van de website op sociale-mediaplatforms, het verzamelen van feedback en andere functies van derden.
Prestatiecookies worden gebruikt om de belangrijkste prestatie-indexen van de website te begrijpen en te analyseren, wat helpt bij het leveren van een betere gebruikerservaring voor de bezoekers.
Analytische cookies worden gebruikt om te begrijpen hoe bezoekers omgaan met de website. Deze cookies helpen informatie te verstrekken over statistieken, het aantal bezoekers, het bouncepercentage, de verkeersbron, enz.
Advertentiecookies worden gebruikt om bezoekers te voorzien van relevante advertenties en marketingcampagnes. Deze cookies volgen bezoekers op verschillende websites en verzamelen informatie om aangepaste advertenties te bieden.
