Opsomming

Ik ben Kris, 61 jaar en ik woon al mijn hele leven in Merksplas. Tot een 15-tal jaar geleden heb ik altijd voor de gemeente gewerkt; daar werkte ik op het kerkhof. Al was dat soms een fysiek zware job, ik heb daar altijd met veel plezier gewerkt. Niet alleen werken deed ik hier in Merksplas, ik ging hier ook al eens graag uit. Vroeger kwam ik ook al eens graag in de Chapeau of de Glen voor iets te drinken.

Ik heb vroeger altijd bij mijn ouders gewoond op de steenweg op Turnhout, naast ‘de winkel’ (center Peeraer) Na het overlijden van mijn vader ben ik dan bij ‘ons moeder’ blijven inwonen, tot de zorg voor haar een beetje te zwaar werd, zo ben ik bij het Klavier terechtgekomen (’t Zwart Goor’ in de volksmond). Ik woon nu al een tiental jaar in een leefgroep van het Klavier.
De eerste jaren op het Klavier heb ik altijd op het domein gewoond, maar een tweetal jaar geleden ben ik naar een buitenhuis van het Klavier verhuisd. In een buitenhuis wonen net wat meer zelfstandige mensen met een beperking, ‘de plantrekkers’, zoals mijn begeleiding dat al wel eens zegt.

Het leven in een leefgroep bevalt me eigenlijk goed. Ik heb mijn medebewoners graag en schiet goed op met mijn begeleiding. In onze leefgroep wordt er verwacht dat iedereen zijn steentje bijdraagt in het huishouden. Dat vind ik goed. Ik help mijn begeleiding graag verder. Zo ga ik bijvoorbeeld elke zondag mee om samen de pistolekes en sandwiches te gaan ophalen in de Larisan voor onze groep. Ondertussen heb ik dan een babbeltje met mijn begeleiding dat vind ik tof!

In mijn vrije tijd ga ik graag naar Turnhout, ik heb daar mijn vast plekje waar ik koffie ga drinken. Een aantal keren per week ga ik daar dan naartoe. Aansluitend breng ik dan regelmatig een bezoekje aan het inloopcentrum ‘de lange gaank’ in Turnhout. Ik heb daar al heel wat mensen ontmoet, waaronder ik er verschillende ondertussen als mijn vrienden beschouw. Ik heb wel nood aan dat sociaal contact. Ik doe al eens graag een buurtje met mensen, dat doet me deugd.

Ik ben ook een énorm grote muziekfan. Ik heb toch een behoorlijk grote cd-collectie verzameld doorheen de jaren. Af en toe ga ik eens naar een rommelmarkt en dan snuister ik eens rond bij de cd-kraampjes, op zoek naar een cd die ik nog niet in mijn bezit heb.
Ook ga ik erg graag naar muziekoptredens, mijn favoriete plekje om naartoe te gaan is zo bijvoorbeeld De Kaasboerin. Daar komen bekende, en minder bekende zangers optreden. Terwijl geniet ik dan van een cola’tje. 

Verder bestaat mijn dagelijkse routine eruit om elke dag naar ‘ons moeder’ te gaan. Zij is één van de belangrijkste personen in mijn leven. Meestal ga ik met de fiets, maar bij slecht of donker weer ga ik daar met de bus naartoe.

➽ Wie in het dorp verdient volgens jou dit jaar het meeste applaus?

*denkt even na*… mijn familie! Bijna heel mijn familie woont in Merksplas. Ik hecht er echt wel veel belang aan om die af en toe te zien. Bij ons moeder ga ik graag alle dagen op bezoek, ik ben dat zo ook al jaren gewend, hé!

➽ Welke activiteit of gewoonte wil je in 2026 verderzetten?

Ik hecht wel veel belang aan mijn routine, dus ik hoop eigenlijk gewoon alles te kunnen verderzetten zoals ik dat gewend ben; regelmatig een koffietje drinken in Turnhout, in het weekend op bezoek gaan bij mijn goede vriendin May, fietsen naar ons moeder. Kortom: mijn bewegingsvrijheid behouden.
En ik kijk natuurlijk ook al uit naar de uitstapjes die ik volgend jaar met mijn begeleiding kan maken!

➽ Welk album, concert, nummer of podcast van 2025 blijft jou bij — en welke herinnering of gevoel hoort daarbij?

Eigenlijk alle cd’s van Salim Segers en Bobby Prins. Dat zijn echt mijn twee favoriete artiesten. Wanneer ik een lastige dag heb, dan helpt muziek luisteren altijd om mijn hoofd weer leeg te maken. Een cd van Salim Segers of Bobby Prins vrolijkt me dan elke keer weer helemaal op.

➽ Waarover heb je dit jaar vaak nagedacht? 

Dat het allemaal toch best wel goed gaat met mij. Ik woon graag op Klavier, ik heb fijne medebewoners en goede begeleiding die altijd voor mij klaarstaat. Ik ben er best wel fier op dat ik goed op mijn pootjes ben terechtgekomen. 

Ik ben voorzitter van de werkgroep Merksplas Mondiaal. Ik ben ook een imker.
Als 77-jarige en voordien vakbondsmilitant heb ik steeds meegeijverd voor een beter leven voor iedereen rondom, voor een leefbaar inkomen, een veilig en gezond onderkomen voor eenieder.

Meer »

Mensen in Merksplas kunnen me kennen van “in den Old Forester” of “de dochter van Alain en Kelly”. Ik ben altijd te vinden voor een feestje, een spontane babbel of gewoon wat gezelligheid.

In het dagelijks leven ben ik laatstejaars studente Human Resources Management en probeer ik vooral sociaal, enthousiast en een tikkeltje chaotisch door het leven te gaan.

Meer »

Na de ontdekking van de illegale dumping van afval, o.a. aan de Bosstraat, reageren de burgemeesters van Ravels en Merksplas in een gezamenlijk persbericht op de ontstane heisa:

“Na onderzoek door de federale gerechtelijke politie en de omgevingsinspectie naar afvaldumping, werden enkele weken geleden graafwerken uitgevoerd door de civiele bescherming in Ravels en Merksplas. Hierbij werden stalen genomen om de blootgelegde afvalstoffen te identificeren.

De resultaten van deze analyses vallen onder gerechtelijke geheimhouding en zijn nog niet aan de gemeenten overgemaakt. Het is op dit moment niet bekend wanneer die resultaten zullen worden meegedeeld.

Nu de sites zijn vrijgegeven door de onderzoeksrechter, hebben Ravels en Merksplas, in overleg met de omgevingsinspectie en OVAM, besloten een bodemdeskundige aan te stellen. Dit onderzoek brengt de aard en verspreiding van de vervuiling in kaart. 

Het is belangrijk te benadrukken dat de gemeenten pas concrete stappen kunnen ondernemen zodra de officiële analyseresultaten beschikbaar zijn. Zonder deze resultaten is het onmogelijk om de aard, omvang en risico’s van de vervuiling correct in te schatten en passende maatregelen te nemen.

Over de verdeling van de kosten wordt nog verder overlegd met OVAM.”

Lees ook bij ons:

• Migrom bezorgd over afvalzwendel en risico’s
• Afvalmaffia en milieucriminaliteit: ver van mijn bed? [Opinie]

Mensen zouden mij kunnen kennen van Het Heidebloempje waar ik laatst den blinde speelde. Ook ben ik actief in de muziekwereld als Radio Daan. Zo trad ik op in de Chapeau en de Glenn.

Meer »

Met deze open brief aan het College wil Migrom Merksplas hun bezorgdheid uitspreken over de recente signalen van afvalzwendel in Merksplas en de risico’s die dit met zich meebrengt. 

Afvalzwendel is geen klein vergrijp. Het ondermijnt niet alleen het vertrouwen in ons afvalverwerkingssysteem, maar brengt ook serieuze gevaren met zich mee. Illegale stortingen, het omzeilen van milieuregels en het verkeerd verwerken van schadelijke stoffen leiden tot bodem- en watervervuiling, gezondheidsproblemen bij omwonenden, brandgevaar en aantasting van natuur. Bovendien wordt eerlijke afvalverwerking geconfronteerd met oneerlijke concurrentie. Maar volksgezondheid en milieu mogen nooit afhangen van budgettaire rekensommen. 

Wij stellen daarom enkele maatregelen voor ter overweging:  

1. Strengere controle en handhaving 
   Verhoog de frequentie van inspecties bij afvalverwerkers en transporteurs. 

2. Transparantie in de afvalketen 
   Verplicht digitaal registreren van afvalstromen, zodat misbruik eerder zichtbaar wordt 

3. Gemeentelijke meldpunten 
   Richt een meldpunt in waar men anoniem misstanden kan doorgeven. 

4. Publieke voorlichting 
   Informeer bewoners over de risico’s van afvalzwendel en de rol die zij zelf kunnen spelen, bijvoorbeeld door verdachte activiteiten te melden. 

5. Samenwerking met regionale en nationale instanties 
   Afvalcriminaliteit stopt niet bij gemeentegrenzen. Door intensieve samenwerking kunnen informatie en middelen beter worden gedeeld. 

Merksplas verdient beter 

Ondanks de alarmerende resultaten van bodem- en wateranalyses blijft het gemeentebestuur opvallend terughoudend. Pas reageren wanneer de Mark vervuild raakt, is alsof je beslist een lek pas te dichten wanneer de kelder al onder water staat. 
Daar staan we dan met de ‘Liever Lokaal’-campagne, terwijl onze grond vergiftigd wordt. 

De schuldvraag mag niet onder de mat geveegd worden 

De gemeente heeft zich burgerlijke partij gesteld, wat bevestigt dat er daadwerkelijke daders zijn – niet abstracte “vervuilers”, maar personen of netwerken die bewust illegaal afval dumpen en daarmee de gezondheid van onze mensen riskeren.   

De rechter moet uiteraard bepalen wie schuldig is, maar het zou naïef zijn te denken dat dit een toevallige, eenmalige gebeurtenis betreft. 

Wij rekenen erop dat het College deze oproep ter harte neemt en werk maakt van een stevig, toekomstbestendig beleid, dat onze gemeente beschermt tegen de schadelijke gevolgen van afvalzwendel. Er is nood aan duidelijke communicatie, transparante informatie en proactieve maatregelen. 

In Merksplas is er een groepje vrijwilligers actief. Die doen bij mensen thuis kleine herstellingen en werkjes. Fix Merksplas, want zo heet die dienst, bestaat intussen twee jaar. Tijd om nog eens bij te praten met een van de initiatiefnemers, Walter Van Pelt.

Walter: “Ja, in december ’23 startten we met iets wat totaal nieuw voor ons was. Werner Schoenmaekers en ik hadden wat daarvoor onze ideeën bij elkaar gelegd: we wilden techniek koppelen aan een sociaal project. Dat bestond nog nergens. We wilden mensen die het financieel moeilijk hebben, helpen met klusjes waar wat techniek bij komt kijken.”

Promotie maken om klusjes te kunnen doen

“Toen we begonnen, was de grootste klus om promotie te maken voor Fix Merksplas. We verkochten onszelf via de gemeentelijke Nieuwsbrief, de Seniorenkrant, een boel flyers die we regelmatig aanvulden … Ook gingen we langs bij verschillende Merksplasse verenigingen om te vertellen wat we wilden doen. We stelden ons voor op het Eet- en Beweegmoment, op een vergadering van OKRA, enz. Zo raakten we aan onze eerste klusjes.”

Wat we zoal doen

“Welke klussen we zoal uitvoeren? We helpen mensen soms met hun verhuis. Of we repareren een kraan die lekt, we hangen een lamp op, we herstellen een vliegenraam of een rolluik, of zorgen ervoor dat de gootsteen weer doorloopt.

“Meestal gaan we 1 keer per week mensen helpen. Dat zijn vaak ouderen: zo’n driekwart van onze aanvragen komt van 65-plussers. We bereiken ook vaak alleenstaanden. Want dat merken we wel: mensen die hulp nodig hebben, kunnen vaak niet op andere mensen rekenen. Niet op familie, niet op buren. Mensen zijn soms eenzaam.”

Voor wie we klussen

“We werken enkel voor mensen die recht hebben op een UiTPAS met kansentarief, dus ook recht hebben op een verhoogde tegemoetkoming. We hanteren dus een strikte grens. Als mensen met hun inkomen daartegenaan schuren of door omstandigheden in een moeilijke positie zitten, raden we ze altijd aan om even het Sociaal Huis te contacteren. is. We werken daarrond met hen samen. Daar bekijken ze wat mogelijk is.”

“Bij nieuwe klanten gaan we altijd eerst even langs voor een kennismakingsgesprek. We kijken even of ze voldoen aan onze voorwaarden, en of we voor de klus nog extra materiaal nodig hebben. Daarna geven we de klus door aan een van onze Fixers. Als klanten ons voor een tweede keer contacteren, hoeft dat niet meer.”

Hoeveel het kost

“We werken bijna gratis. De klant betaalt 3 euro voor wat we doen. En ook de eventuele materiaalkosten. Die drie euro blijkt voor onze klanten niet onoverkomelijk. We vragen die als een soort remgeld, zodat we niet om de haverklap moeten opdraven. Zo houden we ook onze financiën gezond. Het meest geven we uit aan onze verzekering.”

“In Merksplas zijn er een kleine duizend mensen voor wie we klusjes zouden kunnen doen. Veel mensen hebben dus potentieel nood aan onze hulp. Een deel daarvan heeft waarschijnlijk nog een netwerk met mensen die voor hen kunnen zorgen. Als ze die sociale cohesie kunnen gebruiken, willen we dat zo houden en zelfs aanmoedigen.”

“Met Fix hebben we tien vrijwilligers die klusjes kunnen uitvoeren. We hebben een WhatsApp-groepje, zodat we elkaar makkelijk kunnen contacteren. Omdat de meeste van onze vrijwilligers niet meer in loondienst zijn, kunnen ze snel afspraken maken.”

Vaste waarde worden

“We willen in Merksplas een vertrouwde waarde worden: dat mensen die klusjes moeilijk kunnen betalen, ons makkelijk weten te vinden.”

Meer weten over Fix Merksplas?

► lees alles over Fix op hun website
► stuur een mailtje naar fixmerksplas@gmail.com

Je kan me misschien kennen als discodanseres van Merksplas, als lid van de Chiro, serveerster in De Bosduif, of van de grote familie De Bie.

Meer »

Je kan me misschien kennen van Merksplas kent me als dieë van ’t toneel en inderdaad, dat is zo. Ik ben actief in Toneelkring Het Heidebloempje waar ik mijzelf kan uitleven als acteur, maar ook als regisseur.

Het Heidebloempje is voor mij als thuiskomen na een heftige werkdag. Met ons eigen Theaterke Straf Poejer zijn we ondertussen in een soort creatieve rustpauze beland, vooral omdat een dag maar 24 uur telt en geen 52, zoals we zo lang dachten/hoopten …

Verder heb ik een intensieve baan als Chef Markeur aan de Antwerpse Haven en een hele brede focus op de wereld. Alternatieve reizen zijn mijn ding, en hoe meer, hoe liever.

(een clipje over het leven van markeerders)

Motorrijden is mijn lang leven; afgelopen zomer toerde ik rond in de Sloveense Alpen en ik ben dikwijls te vinden in de Eifel of de Ardennen. De bergen – overal ter wereld – kalmeren de onrustige mens.

Meer »

Provinciegouverneur Cathy Berx schetste vrijdag in haar openingsrede “The readiness is all: Hoopvol samenleven in tijden van toenemende dreiging” hoe de oorlog in Oekraïne een nieuw tijdperk van onzekerheid heeft ingeluid. Niet alleen militaire conflicten, maar ook cyberaanvallen, desinformatie en economische druk zorgen voor een ingewikkeld en onvoorspelbaar veiligheidslandschap.

Risico’s raken steeds meer met elkaar verweven: een overstroming kan digitale storingen veroorzaken, een cyberaanval kan hulpdiensten lamleggen, en subtiele pogingen tot destabilisatie nemen toe.

Meerlagige dreigingen vragen om meerlaagse paraatheid

Volgens Berx is paraatheid daarom belangrijker dan ooit. Die verantwoordelijkheid ligt niet alleen bij veiligheidsdiensten of hogere overheden. Ook organisaties, burgers en vooral lokale besturen hebben een duidelijke rol. België en Vlaanderen ontwikkelen plannen om die weerbaarheid te versterken, zoals de Nationale Risicoanalyse, het Nationaal Weerbaarheidsplan en het Vlaamse Defensieplan. Daarin staat samenwerking centraal: tussen federale, provinciale en lokale overheden, maar ook met hulpdiensten, nutsbedrijven en private partners.

De gemeente staat het dichtst bij de bevolking

In haar toespraak legt Berx opvallend veel nadruk op de rol van gemeenten. Lokale besturen merken het snelst wanneer er problemen zijn in hun gemeenschap. Ze voelen de impact van crisissen vaak als eerste: bij extreme weersomstandigheden, langdurige stroompannes, digitale verstoringen of cyberaanvallen op gemeentelijke systemen.

Ze ziet drie sleutelrollen voor gemeenten:

1. Vroegtijdige detectie
   Lokale diensten en buurtwerkingen zien wat er leeft. Zij pikken signalen op die hogere overheden soms pas later bereiken.
2. Coördinatie van noodplanning
   Gemeenten beschikken over crisisplannen en overlegstructuren. Ze brengen politie, brandweer, hulpdiensten, nutsbedrijven en lokale organisaties snel rond de tafel.
3. Communicatie met inwoners
   In crisistijden verwachten burgers duidelijke en betrouwbare informatie. Lokale besturen zijn het meest vertrouwd en kunnen snel communiceren, zowel online als via klassieke kanalen.

Lessen uit Oekraïne

Berx benadrukt dat we veel kunnen leren van de veerkracht van Oekraïne: anticiperen, kalm blijven onder druk en uit elke crisis lessen trekken. Ze pleit ervoor om die houding ook hier te versterken. Dat vraagt niet alleen technieken en plannen, maar ook een mentaliteit van samenwerking en vertrouwen.

Een weerbare samenleving bouw je samen

Weerbaarheid is volgens Berx evenzeer sociaal als technisch. Sterke gemeenschappen, actieve verenigingen en betrokken burgers maken een groot verschil. Tijdens de pandemie bleek hoe waardevol lokale solidariteit en vrijwilligersnetwerken zijn. Gemeenten kunnen zulke netwerken ondersteunen, zodat ze in crisismomenten snel inzetbaar zijn.

Door transparant te communiceren en inwoners actief te betrekken, kunnen lokale besturen volgens Berx veel onzekerheid wegnemen en het vertrouwen vergroten. “Een verbonden gemeenschap kan tegen een stootje,” zegt ze. “Weerbaarheid bouw je niet alleen met plannen, maar vooral met mensen.”

De hele openingsrede van Berx vind je op deze pagina.

Er kwamen onlangs weer een paar Vlaamse pareltjes voorbij die ik enthousiast heb genoteerd. Voor de eerste ontdekking heb ik geprobeerd een in Nederland gangbare term te zoeken. Ik vond wel omschrijvingen, maar geen woord dat precies het type mens omschrijft wat wordt bedoeld. Wat hebben jullie daar een mooi woord voor, zeg!

In Nederland heb je natuurlijk mensen die zich altijd op de voorgrond dringen, of overal haantje de voorste proberen te zijn. Aandachttrekker, druktemaker of herrieschopper komt in de buurt. Maar het Vlaamse woord ‘tafelspringer’ is zo beeldend dat het precies uitdrukt over wat voor type we het hier hebben. Ik beloof dat ik het ook in Nederland populair probeer te krijgen …

Waar komt ‘pandoering’ vandaan?

Een ander woord dat ik hoorde kwam voor in een verslag van een voetbalwedstrijd. Een club had een ‘pandoering’ gekregen van de tegenstander.

Het was wel duidelijk dat de betreffende club een flinke nederlaag had geleden en een afstraffing had gekregen. Ik vroeg me af waar dat woord nu vandaan komt; ook al omdat het in Nederland onbekend is.

Na wat zoekwerk bleek dat de oorsprong niet Vlaams of Belgisch is. In de zeventiende en achttiende eeuw opereerden in het Hongaars-Kroatische grensgebied gewapende soldaten die als zeer ruw en wreed bekendstonden. Ze werden pandoeren genoemd (pandur in het Hongaars en Servo-Kroatisch). Een woord dus met een oorsprong van ver weg. De vraag is dan ook hoe het wel in het Vlaams is opgedoken, maar niet in het Nederlands. Wie het weet, mag het melden (en dat wordt zeer gewaardeerd!).

Wat ook langskwam, was het woord ‘verstrengen’. Ik snap het woord wel, maar ik kende het niet. Ik zou gezegd hebben: “strenger maken”.  Maar verstrengen vind ik ook goed hoor. Zeker als het in een regeringsverklaring wordt gebruikt.

Een woord dat je misschien twee keer leest

Tot slot nog een woord dat me zowel in het Nederlands als in het Vlaams opviel. Het gaat over ‘kerstomaatjes’. Ik heb een beetje last van dyslexie en zo’n woord kan een totaal verkeerd beeld bij mij oproepen. Toen ik het voor het eerst zag, dacht ik meteen aan oudere oma’s die met Kerst bij hun kleinkinderen onder de kerstboom mogen aanschuiven. Maar ja, het bleek om een advertentie van een groenteafdeling van een supermarkt te gaan …
Best leuk, een beetje dyslexie, vind je niet?

We willen nog even terugkomen op enkele feiten die het nieuws gehaald hebben afgelopen zomer. En neen, we willen het voor één keer niet hebben over de gruwel van de oorlogen die ons elke dag de meest schrijnende beelden opleverden en nog doen. En ook niet over de verwoestende branden die vele regio’s geteisterd hebben.

Herinner u de mannen van de vuilophaaldienst die maar net enkele puppy’s van een verschrikkelijke dood hebben gered. Of de verhalen van dieren, die ergens gedumpt werden met overvolle opvangcentra als gevolg. En dan gaat het niet enkel over honden en katten, maar ook over konijnen, cavia’s … 

Over dierenwelzijn

We willen het over dierenwelzijn hebben. Sinds 1 januari van dit jaar is de nieuwe Vlaamse codex Dierenwelzijn van kracht. En omdat dit thema steeds meer en meer aan belangrijkheid wint, heeft Vlaams dierenminister Ben Weyts recent nogmaals een oproep gedaan aan de lokale besturen om een kordaat dierenwelzijnsbeleid te voeren. Wij gingen over dierenwelzijn in gesprek met Christel Vanhoof. Christel is mandataris in het Bijzonder Comité Sociale Dienst (BCSD), maar Christel is ook iemand die zeer actief is als het gaat over dit thema. Tijd voor een gesprek dus.

Een groot hart voor de dieren is een groot hart voor onze toekomst

Christel, vertel? 

“Alle lokale politieke partijen willen uiteindelijk hetzelfde bereiken … Het beste voor de burger. Inzetten waar de burger van wakker ligt. Dat is waar wij ook voor gaan. Maar ik wil me ook inzetten voor dierenwelzijn. Tijden veranderen en dierenwelzijn wordt steeds belangrijker.”

Dat klopt, maar er is een verschil tussen theorie en praktijk. Hoe pak jij dit concreet aan?

“Achter de schermen heb ik al heel wat contacten gelegd, mails gestuurd en vragen gesteld, zowel aan het gemeentebestuur, de politie, het kabinet van Ben Weyts, Gaia … Samenwerken is  belangrijk. Alleen dan kan je iets bereiken.”

Vertel ons iets meer over je verwezenlijkingen.

“Dat zijn er een aantal:

• een duidelijk centraal meldpunt bij verwaarlozing / mishandeling van dieren duidelijk zichtbaar op de website van de gemeente. 
• geen muziek meer in de kerststal, enkel buiten en een duidelijke vermelding van een contactpersoon 
• we zijn undercover geweest bij een broodfokker. De onregelmatigheden die we vaststelde alsook onze bezorgdheden hebben we doorgegeven aan dierenwelzijn Vlaanderen, het kabinet van Ben Weyts en aan Gaia. 
• We hebben de vraag gesteld om langs het circus te gaan om te kijken of het welzijn van de dieren oké is.
• In het visreglement van Carons Hofke is opgenomen dat er niet mag gevist worden met een weerhaak.
• We zijn met de politie naar Veeweyde gegaan zodat zij hun werking konden toelichten.”

Dat zijn mooie resultaten!

“Zeker. Met kleine stapjes gaan we vooruit. Maar er kan nog meer gedaan worden.”

Zoals?

“Nog meer informeren en sensibiliseren, bijvoorbeeld in scholen. Kinderen zijn de toekomst. Dierenwelzijn Vlaanderen stelt gratis lesmateriaal ter beschikking. Maak hen er nog meer van bewust dat dieren ook levende wezens zijn en geen speelgoed, dat aan de kant gezet kan worden.

Ook de samenwerking met de lokale besturende partij en de schepen van dierenwelzijn zou nog beter kunnen. Onze minister van dierenwelzijn Ben Weyts liet recent flyers maken met de belangrijkste punten uit de Vlaamse codes voor Dierenwelzijn, speciaal voor de lokale besturen. Hopelijk wordt die goed gebruikt.”

En de toekomst?

“Ik blijf verder werken aan projecten omdat onze dieren dat verdienen. Ik doe dan ook een warme oproep aan diegene die dierenwelzijn ook belangrijk vinden. Suggesties, frustraties, hulp … er mag altijd contact met mij opgenomen worden via c.vanhoof@telenet.be“

Dankjewel, Christel.

Op vrijdagavond 28 november organiseerden Femma Jong Zonder Grenzen opnieuw hun gezellige wedstrijdavond “Femma Universalis”. Zestien enthousiaste vrouwen kwamen samen om uit te zoeken wie dit jaar de titel mocht dragen.

Tot ieders verrassing maakten drie Pieten in deze drukke periode tijd vrij om de avond in goede banen te leiden. Na een drankje en een korte kennismaking steeg de spanning onder de deelnemers, en kon het spel beginnen.

Speelse opdrachten

De vrouwen gingen aan de slag met een reeks ludieke opdrachten. Ze moesten bij elke letter van het alfabet een jongens- en meisjesnaam bedenken, eendjes vissen, speelkaarten sorteren, torens bouwen en twintig voorwerpen in hun geheugen prenten. Ook het werpen van cadeautjes in een schoorsteen mocht niet ontbreken. Het werd een afwisselende en vrolijke reeks uitdagingen, met veel aanmoediging van de deelnemers die al waren uitgeschakeld.

(lees verder onder de foto’s)

De finale en de winnaressen

Uiteindelijk bleven er twee finalisten over. Net op tijd kwam Sinterklaas langs om de winnares, Nicole, te feliciteren met een goudkleurige oorkonde en medaille. May, die de schattingsvraag het beste beantwoordde, kreeg een kroontje opgespeld door de Sint.

Met een goed gevoel naar huis

De avond eindigde in een warme sfeer. Met mooie herinneringen en het verzoek om deze editie nog eens over te doen, keerden alle deelneemsters — samen met Sinterklaas en de drie Pieten — tevreden naar huis.

Mensen kunnen me misschien kennen vanuit mijn praktijk als loopbaan-, stress & burn-out coach in Merksplas.

Begin jaren 90 studeerde ik Handels- en Financiële Wetenschappen in Diepenbeek en in de jaren die volgden, woonde ik voor mijn werk op verschillende plaatsen in Vlaanderen (Brussel, Bornem, Antwerpen, Zandhoven) om daarna terug in Zondereigen te belanden, waar ik geboren en getogen ben.
Sinds 6 jaar woon ik samen met mijn man Paul in Merksplas in de Hoevestraat, waar ik ook mijn praktijk heb.

Meer »

Je kan me misschien kennen als kok van rusthuis Het Binnenhof of als Femma-kernlid

Meer »

We publiceerden net de agenda van de volgende gemeenteraad. Die oogt deze keer anders. Normaal krijgen we – net als de journalisten van de Gazet van Antwerpen en Het Laatste Nieuws – elke maand vooraf toegang tot de dossiers die op de gemeenteraad zullen komen. Tot nu toe. En dat ligt, denken we, aan ons.

Want de intro van de mail van de algemeen directeur liet niets aan de verbeelding over: “Aangezien de gemeente meer en meer met aanvragen rond openbaarheid van bestuur wordt geconfronteerd en er zelfs procedures worden ingeleid bij de Beroepsinstantie Openbaarheid van Bestuur zal het bestuursdecreet in de toekomst strikter worden toegepast.”

En inderdaad, op de webpagina met de agenda’s van de gemeenteraden, merkten we onmiddellijk dat die van december ontbrak. Zo verloren we onze kans om net zoals de voorbije jaren een lezenswaardige, volledige agenda uit te werken.

Wat deden we verkeerd?

De voorbije jaren vroegen we soms bij het College de verslagen van enkele adviesraden op, maar we vingen meestal bot. In die raden vergaderen politici en bewoners over allerhande zaken. Die bewoners stelden zich daarvoor kandidaat. De gemeenteraad keurde dan de samenstelling goed. Zo nemen ze, als vertegenwoordigers van alle inwoners van Merksplas, een belangrijke rol op. Want zoals de naam het al zegt, adviseert zo’n raad “het gemeentebestuur op regelmatige en systematische wijze”, aldus het Decreet lokaal bestuur. Dat gaat altijd over zaken die de gemeente aanbelangen. Denk bijvoorbeeld maar aan de GAV (de gemeentelijke adviesraad verkeer), die de verkeerssituatie in de Goordijkstraat besprak. Op basis daarvan besliste het college om de vernauwingen in de Goordijkstraat weg te nemen.

Volgens de wet zijn alle verslagen van alle gemeentelijke adviesraden bijna altijd openbaar. In een ideale wereld plaatst de gemeente alle verslagen op hun website. Daar kan elke Spetser ze dan heel eenvoudig terugvinden. Maar op zijn minst betekent dit dat alle bewoners, en ook de pers, die verslagen kunnen opvragen.

Vorige maand deden we dat formeel, zoals het hoort. We vroegen de verslagen op van de Merksplasse adviesraden die het College het voorbije halfjaar kreeg. Maar dat verzoek weigerde het bestuur. Omdat het vond dat de beraadslagingen van adviesraden vertrouwelijk zijn en een onderdeel zijn van de interne communicatie. De openbaarheid van de verslagen zou volgens het bestuur ook “afbreuk doen aan het maatschappelijk debat”.

Nochtans vroegen we waar we recht op hadden

Want het Decreet Lokaal Bestuur is duidelijk. Dat zegt dat “alle bestuursdocumenten in principe openbaar zijn. Ook die documenten die afkomstig zijn van particulieren of organisaties, zoals adviesraden, als ze in het bezit zijn van de gemeente.” We denken ook dat er geen ‘interne communicatie’ aan te pas komt: een adviesraad is een extern orgaan dat de gemeente adviseert, en staat daarmee los van de interne overlegstructuren van de administratie of het college. Dat staat bijv. in deze uitspraak van de Beroepsinstantie.

Daarom vroegen we om het oordeel van de Beroepsinstantie inzake Openbaarheid van Bestuur. We zouden nog jaren kunnen blijven pingpongen met het gemeentebestuur, maar dat doen we liever niet. Wij verkiezen duidelijkheid, zodat we jullie uitgebreid en correct kunnen blijven informeren. Nog enkele weken wachten, en dan weten we hoe het zit.

Op het strafbankje

Maar daardoor krijgen we deze maand dus geen achtergrondinformatie over de dossiers die op de gemeenteraad komen. Het College vindt die dossiers ‘nog onaf of onvolledig’, waardoor ze nog niet openbaar zouden mogen zijn. “Als die documenten vooraf aan de openbaarheid worden prijsgegeven kunnen ze voor verwarring of onterechte verwachtingen zorgen”, zo klinkt het. Die redenen lijken ons even betwistbaar.

En dus moeten we wachten tot na de gemeenteraad. Dan kunnen we die documenten terugvinden op de website van de gemeente.

Pech voor onze lezers

Want zo krijg je, net als wij, niet de informatie waar je recht op hebt. En voor ons verslag zijn we – zonder die voorkennis – afhankelijk van wat er die maandag op de gemeenteraad gezegd wordt. Het wordt dan een flink pak moeilijker om dat zo goed te doen als anders. Maar nu weet je waarom.

Op de volgende gemeenteraad komt de meerjarenplanning van de gemeente ter sprake. Dat is een van de belangrijkste momenten: het college zegt daarin voor het eerst wat ze allemaal van plan zijn met het dorp tot 2031.

Maar net nu krijgt de pers enkel de lijst met de agendapunten, zonder alle achtergrondinformatie. Net als jij, lezer.
En dat ligt aan ons, aan merksplas.NU. Omdat we vorige maand iets aankaartten bij de Beroepsinstantie voor Openbaarheid van Bestuur.

► Lees: Merksplas houdt dossiers achter: wat is er aan de hand?

Op 18 november haalde Merksplas het nationaal nieuws en dit keer ging het niet over het nijpende personeels- en plaatsgebrek in de gevangenis. Journalisten en cameraploegen trokken naar den boerenbuiten. De civiele bescherming deed toen opgravingen in de Bosstraat in opdracht van de Antwerpse federale politie.

Bij de opgravingen werden industriële zouten aangetroffen en ook bouwafval van afgebroken stallen in Nederland. De kans is groot dat dit bouwpuin asbest bevat.

Onze burgemeester werd uiteraard onmiddellijk gecontacteerd en op de hoogte gebracht. Op de website van VRT.nws vinden we zijn eerste reactie terug: “Er worden nog stalen genomen om te zien of het gevaarlijk is voor de volksgezondheid en de omgeving. En op basis van de resultaten zullen wij ook bestuurlijke maatregelen moeten nemen, zoals de grond saneren, om die afvalproducten te verwijderen.”

Zout in het grondwater

Ondertussen zijn de eerste resultaten van de stalen bekend. Experten trekken nu al aan de alarmbel. De industriële zouten sijpelen door in het grondwater en dat heeft ernstige gevolgen, zowel voor de omgeving als voor onze gezondheid. Een verder doorsijpelen van de zouten in het grondwater brengt een volledig ecosysteem in gevaar. Concreet: alle levende organismen in het gebied met het vervuilde grondwater zijn in gevaar: alle grassen, alle planten, alle dieren, alle teelten die er gewonnen worden. En via de dieren en de teelten komt de vervuiling ook bij ons, de mens, terecht.

Kop in het zand?

Onze burgemeester is hier ook van op de hoogte gebracht. Als we Joris Van der Aa – misdaadjournalist voor Gazet van Antwerpen – mogen geloven, vindt hij het echter nog niet nodig om in te grijpen:

Te hoge onkosten?

Merksplas heeft zich ondertussen burgerlijke partij gesteld in heel deze zaak. In eerste instantie draait de gemeente op voor de kosten van de sanering. En dat gaat ons een pak geld kosten! Dit geld kan bij een veroordeling teruggevorderd worden van de schuldige. Daar gaan natuurlijk vele jaren overheen. En wat als de betrokkenen financieel niet in de mogelijkheid zijn om terug te betalen?

Weegt enkel de financiële kost door in het besluit van de burgemeester? Of maken we ons gewoon te druk? Hebben we echt maar pas iets te vrezen wanneer het vervuilde grondwater in de Mark terechtkomt? Zo’n vaart zal het voor de volksgezondheid toch niet lopen, of wel?! De vervuiling sijpelt lokaal, vlakbij het bedrijf van de betrokken crimineel, in de grond. Daar worden geen groenten gekweekt, daar wordt geen maïs geteeld voor de dieren die ons melk geven en wiens vlees we eten.

Ver van mijn bed?

Maar is het echt zo’n ver-van-mijn-bedverhaal? Tussen het vervuilde perceel en de Mark liggen nog andere percelen grond. Grondwater zoekt altijd en overal zijn weg. En die weg volgt geen perceelsgrenzen.

Als we uitgaan van een onmiddellijke impact op de leefomgeving, dan zou ik alvast niet de landbouwer willen zijn die percelen grond bewerkt gelegen tussen het vervuilde perceel en de Mark. Wat als die landbouwer zijn grond moet saneren? Wie moet er dan voor die extra kosten opdraaien? Ook de vervuiler of de gemeente omdat ze nagelaten heeft snel in te grijpen?

Eens het vervuilde grondwater in de Mark terechtkomt, zijn de gevolgen niet meer te overzien. Dan worden bijna al onze landbouwers geraakt. Ook de landbouwers die helemaal aan de andere kant van Merksplas hun gronden hebben liggen. En via hen worden ook wij, de burgers, geraakt die graag lokaal kopen bij onze beenhouwers en bioboeren.

Koop lokaal!

Zo redenerend staat de beslissing om nog niet in te grijpen ook in schril contrast met de promotie vanuit de gemeente voor de actie Liever Lokaal. Vers van bij de boer! En het klopt: groenten die vers van het veld aangekocht kunnen worden, zijn gewoon lekkerder. Vers geslacht en verwerkt vlees is malser en sappiger. En de rijstpap is eens zo lekker als je ze maakt met verse melk.

Tot die groenten en melk aangetast zijn door industriële zouten. Tot die industriële zouten via de maïs in het vlees van de varkens en koeien terechtkomen. Dan komen we in een gelijkaardig verhaal terecht als het PFAS-gedoe in Zwijndrecht, zij het kleinschaliger. Dat probleem startte immers ook met bodem- en watervervuiling.

Ik ben al een paar jaar met pensioen, maar ben nog wel actief. Ik schrijf nog altijd artikelen voor diverse tijdschriften en fotografeer veel.
Met veel plezier schrijf ik ook regelmatig een artikeltje voor merksplas.NU. D’n Ollander en Dommunicatie.

Beide hebben te maken met mijn liefde voor taal. Ik vind het fascinerend om verschillen in Vlaams en Nederlands op te merken. Sommige uitdrukkingen in het Vlaams vind ik prachtig, maar van andere zaken vraag ik me wel af hoe ze tot stand zijn gekomen.
Enfin, u zou me dus kunnen kennen van die artikeltjes.

Meer »

Mensen gaan me kennen van mijn stukjes hier op merksplas.NU. Anderen kennen me misschien van televisie als ik commentaar geef bij gebeurtenissen in het gevangeniswezen en soms ook over de gevangenis van Merksplas. Weer anderen kennen me als iemand die graag cappuccino drinkt.

Meer »

Ik ben mama van 4 felle dochters. Zij omschrijven mij als “een vrolijk en positief persoon die eerlijkheid en zorgzaamheid erg belangrijk vindt”.
Ik geef al 21 jaar les in het lager onderwijs waarvan 18 jaar op VBS Yugro.
De afgelopen jaren zong ik de liedjes tijdens de vieringen van de eerste communie.
Sinds vorig jaar ben ik VB, volwassen begeleidster, van de chiro.

Meer »

De Nederlandse kranten AD en PZC besteedden vandaag aandacht aan de zorgen van enkele Belgische boeren.

Vanaf 1 januari kunnen die niet langer met een gewoon autorijbewijs de Nederlandse grens oversteken met hun tractor. Ze hebben dan verplicht een apart tractorrijbewijs nodig.

Velen hebben akkers net over de grens of laten hun machines onderhouden door Nederlandse bedrijven, en zo raken ze in de problemen.

Grond in Nederland, maar geen rijbewijs

Zo is er de familie Van den Broek uit Merksplas. Vader en zoon rijden in drukke periodes meermaals per dag naar hun maïsvelden in Nederland. Zoon Stefan heeft het speciale rijbewijs, maar vader Ton niet.

De kranten citeren ook pluimveehouder Luc Rieberghs uit Zondereigen. Die rijdt regelmatig naar Nederland voor onderhoud en materiaal. Hij vindt dat de overheid te laat in actie komt, maar blijft optimistisch dat de landen alsnog tot een oplossing komen. Zoals hij het zelf zegt: „Ze zullen vast wel een oplossing vinden, dat moet wel.”

De Belgische en Nederlandse overheid zoeken nog naar een regeling die de grensboeren werkbaar houdt. Of er vóór het nieuwe jaar duidelijkheid komt, is onzeker.

Ik ben een Spiritijnse priester en woon momenteel in Turnhout met drie andere confraters. Ik hou van muziek, van fietsen, ik bezoek graag mensen in woonzorgcentra om met hen te bidden en ik heb een bijzondere interesse in mariale liederen en het Weesgegroet.

Meer »

Je kent me misschien nog van de volleybal. Dat deed ik vroeger. Nu ga ik vooral naar de fitness en loop ik af en toe.

Meer »

K Merksplas SK is hard bezig met plannen voor de toekomst. De club krijgt een nieuw kunstgrasveld en nieuwe verlichting voor de velden.

We zijn nu bijna klaar met alle afspraken en hopen dat de werkzaamheden in de zomerstop kunnen beginnen.

Waarom dit zo goed is

Dankzij deze investering kunnen we straks veel vaker en flexibeler trainen. De nieuwe lichten en het kunstgras zorgen ervoor dat we bijna altijd kunnen spelen, ook als het slecht weer is.

Dit project is niet alleen belangrijk voor onze club. We willen de nieuwe velden breed inzetbaar maken voor scholen, andere sportclubs en verenigingen uit Merksplas.

Goed nieuws over het lidgeld

We willen het gemeentebestuur van Merksplas en alle medewerkers bedanken voor hun steun. Zonder hun hulp zou dit project niet lukken.

Daarnaast hebben we nog meer goed nieuws: het lidgeld gaat volgend seizoen niet omhoog! Zo krijgen onze leden meer kwaliteit en comfort, zonder dat ze meer moeten betalen.