Het moet een lange en zware tocht geweest zijn die Jezus die dag had gemaakt. Ergens in de buurt van Sichar, midden in het land van Samaria, begeeft hij zich naar een bron om zich te laven.
Geen evidente gebeurtenis, want als jood was het niet zo normaal dat je in Samaria verbleef. De relatie tussen joden en Samaritanen was helemaal niet goed te noemen. En dan spreekt Jezus ook nog een Samaritaanse vrouw aan om hem water te geven. In die tijd was dat een heel ongewoon gebeuren.
Maar Jezus gebruikt dit moment aan de bron om met die vrouw in gesprek te gaan. Ze was verstoten in haar gemeenschap en Jezus wil haar door zijn vraag weer oprichten, haar opnieuw waardigheid geven. Haar eerste reactie is echter afwijzend. Ondanks het feit dat ze afstammen van dezelfde voorvader, Jakob, is er van vriendschap tussen de twee bevolkingsgroepen helemaal geen sprake.
De Samaritanen houden immers vast aan de tempel die zij zelf hebben gebouwd. Dat zorgt voor de nodige conflicten. Ze houden op de berg Gerizim hun eigen eredienst en sluiten dus niet aan bij de eredienst in Jeruzalem. Maar Jezus ziet alles veel ruimer. We geloven toch in dezelfde God? Waarom dan die conflicten onder elkaar?
Het levende water
Ook het water zorgt hier voor een verbinding. Maar de vrouw begrijpt in eerste instantie het verband niet. Is Jezus niet het levend water dat ons voor eeuwig met God verbindt? Zij blijft hangen bij het water uit de put dat onze dorst lest. Jezus wil echter veel verder gaan.
Wanneer Jezus zegt dat hij levend water is, dan bedoelt hij daarmee veel meer. Het is het water dat onze innerlijke mens raakt en verdiept. Het is het water dat ons dichter bij God brengt. Het is het water dat ons helpt de boodschap van de Heer te begrijpen. Het is het water dat onze innerlijke dorst voorgoed kan lessen.
Jezus is degene die ons leven vervult en verrijkt. Hij is onmisbaar voor ons. Zonder hem krijgt ons leven geen echte invulling.
Een nieuwe kijk op bidden
Maar aan de bron gebeurt er iets bijzonders. Na haar eerste afwijzende woorden opent de vrouw zich voor Jezus. Ze opent haar hart voor God en voor zijn boodschap. Daarna stelt ze een heel concrete vraag: op welke plaats moeten wij bidden? Welke is de juiste plek?
Jezus antwoordt daar heel duidelijk op: het gaat niet om de plaats, maar om de manier waarop je bidt.
En dat is de echte doorbraak in het gesprek met de Samaritaanse vrouw. Ze gaat vervolgens op weg om aan anderen te vertellen wat er bij de bron gebeurd is. En er gebeurt iets opmerkelijks: vele van haar stadsgenoten komen naar Jezus om naar zijn woord te luisteren.
Wat betekent dit voor ons?
Misschien vraag je je wel af wat dit verhaal met ons leven te maken heeft. Wel, iedere week komen wij hier samen, bij de bron, om ons te laten inspireren door de woorden van Jezus.
Maar laven wij ons alleen aan de bron met water, of laten wij ons ook raken door de bron van het levend water die ons door Jezus wordt aangereikt?
Stof genoeg om even over na te denken op weg naar Pasen. Want wanneer die innerlijke bron in ons openbreekt, zal het woord van de Heer ons zo raken dat wij er niet over kunnen zwijgen. Dan wordt zijn woord een inspiratiebron voor velen om ons heen. Dan kunnen mensen zo geraakt worden door die boodschap dat ook zij in het voetspoor van Jezus op weg willen gaan.
Dit was de homilie van 8 maart 2026
Evangelie volgens Johannes 4: 5-42
