Als je erbij was op de Revue van Het Heidebloempje, moet je je ongetwijfeld nog Impesant herinneren. Dat imposante orkestje was het kloppende hart van de hele show. Bescheiden, en altijd ten dienste van het verhaal, stuwde de ritme- en de blazerssectie van de groep de avond naar een – alleszins muzikaal – memorabel optreden.
Nakermis

Oude hits? Crazy little thing called love van Queen, Fever van Michael Jackson, Let’s get loud, … Je kan je de impact ervan voorstellen als dat door de jonge veulens van de fanfare wordt gespeeld. Of de stampende Disco Inferno van The Trammps.
Brij
Het aantal mensen per vierkante meter publiek klopte vanavond enkele records. Dat zorgde er ook voor dat de subtiele nuances van de muziek totaal verloren ging onder het lage plafond van de Chapeau. Trouwe fans wisten wanneer er in een nummer een mooie solo zich aankondigde. Ze ssst’en het hele café tot een murmelende brij. Nee, daar kwamen ze niet bovenuit.
De basisopstelling van Impesant telt normaal ook nog een elektrische en een basgitaar. En een euphonium. Misten we ze? Misschien wel: ze hadden nog een subtiele laag kunnen smeren over de avond, diepte kunnen geven aan wat nu soms door de klank in het café doordrammen leek. Dat werd vanavond evenwel mooi verholpen door de ritmesectie, waarbij de xylofoons dat gemis moeiteloos invulden.
Van hier
Maar niet dat iemand vanavond daar onder leed. Daarvoor was het meezinggehalte te groot, de pintjes te talrijk, en hadden we met z’n allen ondertussen dezelfde beukende polsslag. Met enkele denderende bissen breide Impesant er een indrukwekkend einde aan.



’t was inderdaad indrukwekkend! Knap gedaan jeugd!
Prachtmuzikanten!