Roswitha is een diehard Chirofanaat. Ze komt uit Chiro Mojego in Gontrode, zat bij Chirostudentenwerking Jolé in Leuven en zette zich in voor allerlei thema’s.
Wist je dat de pinkelafdeling – nu de ribbelafdeling – onder andere aan haar te danken is?
Samen met Tom Oosterlinck stelde ze een dossier op en diende ze het in voor het officialiseren van de ribbelafdeling. Op Scholingsbivak had ze namelijk fel verdedigd waarom het beter was om de speelclub op te splitsen in twee leeftijdsgroepen, en dat was opgevallen.
Waarom nu pas voor de eerste keer?
In 1995 had Roswitha drie herexamens op de hogeschool, en één ervan viel op de maandag na Krinkel. Ze had aan haar ouders gezegd dat ze wel heel de zomer zou studeren, maar ze zeiden dat ze zondagavond te moe zou thuiskomen. Dus mocht ze niet mee. De volgende editie was ze net getrouwd en kon ze geen verlof krijgen. Toen kwamen de kinderen en waren ze vaak op reis in die periode. Uiteindelijk kwam het er niet meer van.
Maar nu komt het er dus wél van! Haar dochter zit bij het verbond en zei dat er nog veel vrijwilligers gezocht werden. Roswitha greep haar kans. Haar dochter komt net terug van zeven maanden vrijwilligerswerk in Peru, en nu gaan ze samen op Krinkel. Haar collega’s verklaarden haar gek, maar voor haar wordt het echt het hoogtepunt van de vakantie.
Rol op Krinkel
Op Krinkel gaat ze aan de slag als coach. Ze koos voor een taak die dicht bij haar werkervaring ligt, maar waar ze ook niet te veel op voorhand voor moest doen. Verder zet ze zich in bij de spellogistiek. De kans is groot dat ze zo een keer op de kampgrond van haar dochter belandt.
Haar mama leeft jammer genoeg niet meer, maar haar papa is enthousiast. Hij heeft zelf in zijn jonge jaren een scoutsgroep opgericht. Dat gaf thuis totaal geen spanningen: haar vader wilde graag dat de kinderen naar de jeugdbeweging gingen, en er was alleen een Chirogroep in de buurt. Dat was prima voor hem. Roswitha’s kinderen zijn later ook naar de Chiro gegaan, en ze hoopt dat haar kleinkinderen dat ook zullen doen.
Jeugdbeweging zit in het bloed
Roswitha en haar man wilden zelfs trouwen in Chirokleren. Haar ouders zagen dat niet zitten, maar het werd toch een heel Chirohuwelijk: heel de kerk in uniform, de leden hadden allemaal een taak, en het aandenken was een poppetje met een snoepje in de Chirokleuren. Hun fotoboek was één groot Chiroalbum.
Ze heeft ook echt alles nog bewaard: lidkaarten, voorbereidingen, enzovoort. In de vakantie draagt ze oude leidingstruien, en ze heeft geweend toen bleek dat haar allereerste kleine overgooier met gele blouse half opgegeten was door de muizen.
Klaar voor het avontuur
Op een schaal van een tot tien, hoe blij is ze dat ze er deze editie wel bij kan zijn?
“Elf! Ik kijk er heel erg naar uit. Of misschien toch negen, met mijn rug. Ik heb last van artrose. Ik hoop dat ik niet als een wrak naar huis ga. Ik neem een luchtmatras mee, want een bed neemt te veel plaats in in de tent. Maar ik hoop dat het goedkomt. En ik ken mezelf, ik ga er daar niets van zeggen.”
