Kris Govers (voorlopig nog even schepen in Merksplas) nam de voorbije week deel aan de legendarische Marathon des Sables in de woestijn van Zuid-Marokko.
Na negen dagen, 270 kilometer en zes etappes blikt hij terug op een uitzonderlijk zwaar, maar onvergetelijk avontuur.
Een lang voorbereide uitdaging
In de vroege uurtjes, om 3 uur ’s nachts, zit Kris in de taxi richting Marrakech. Het avontuur zit erop. Wat begon als een plan in 2024, met als doel deelname in 2025, werd door een knieblessure een jaar uitgesteld. Uiteindelijk ging hij op 4 april van start.
Vanuit Ouarzazate trok hij met de bus naar de woestijn, een rit van zes uur. In het startkamp volgde een warm en kleurrijk onthaal, met muziek en kamelen die rustig in het zand lagen. Na een briefing maakte hij kennis met zijn zeven tentgenoten. De eerste nacht bracht meteen de realiteit: een open tent, weinig comfort en een kakofonie van gesnurk.
Leven in de woestijn
De tweede dag stond in het teken van controles. De rugzak – met voedsel voor zeven dagen – mocht maximaal 13 kilo wegen. Daarna volgde de medische check.
Vanaf dan werd het wachten op de start: koken, rusten en proberen te wennen aan het harde matje. De uitdaging was duidelijk: 270 kilometer afleggen in zes etappes, onder extreme omstandigheden.
Een moeilijke start
De eerste etappe van 35 kilometer bleek meteen zwaar. Los zand, stenen en hoogteverschillen maakten het parcours technisch en lastig. Alsof dat nog niet genoeg was, kreeg Kris al snel te kampen met darmproblemen, wat voor extra onzekerheid zorgde.
Toch haalde hij de finish en begon hij meteen aan het herstel. Ook in de tweede etappe (40 km) bleef het zwaar: geen meter vlak terrein en constant geconcentreerd blijven om niet te vallen.
Ritme vinden in de derde etappe
De derde etappe (29 km) bracht beterschap. De fysieke klachten namen af en het gevoel verbeterde. Dankzij het advies van zijn coach, Jesse Van Nieuwenhuyse, hield Kris zijn tempo bewust rustig in de eerste dagen.
Met een gemiddelde van zo’n 5 km per uur vond hij stilaan zijn ritme.
De ultieme beproeving: 100 kilometer
De vierde etappe was meteen de zwaarste: 100 kilometer. Speciaal voor de 40ste editie werd deze uitzonderlijk lang gemaakt.
Na een korte nacht begon de tocht om 5 uur ’s ochtends. Eten ging moeilijk, maar hij zette door. Zandduinen, hitte en vermoeidheid maakten het een uitputtingsslag.
Onderweg hielp hij een tentgenote die last had van hallucinaties. De laatste 15 kilometer, in het donker, waren loodzwaar. Na 21 uur en 44 minuten bereikte hij uitgeput de finish.
Rustdag in een zandstorm
De rustdag bracht weinig herstel. Een hevige zandstorm teisterde het kamp, waardoor iedereen de hele dag in het zand lag. Alsof dat nog niet genoeg was, kreeg Kris ook last van blaren en materiaalproblemen.
De marathon en de laatste krachten
De vijfde etappe – een marathonafstand – vergde opnieuw het uiterste. Het parcours bestond uit duinen, lange beklimmingen en verzengende hitte. Zijn knie begon opnieuw op te spelen en eten of drinken werd steeds moeilijker.
De slotetappe van 23 kilometer leek korter, maar bleek opnieuw zwaar door duinen, stenen, slaapgebrek en zelfs een zandstorm. De laatste kilometers waren een gevecht tegen de elementen.
Een emotionele aankomst
Wanneer de finish eindelijk in zicht kwam, namen de emoties het over. De tranen vloeiden.
De datum, 10 april, had voor Kris een bijzondere betekenis. Op die dag in 2007 vertrok hij naar Santiago de Compostela. En exact een maand eerder moest hij afscheid nemen van een goede vriend, die hij symbolisch meedroeg tijdens de tocht.
“Wat zijn blaren of slecht eten in vergelijking met wat je thuis moet missen of verliezen?” blikt hij terug.
Trots en dankbaarheid
Van de 1500 deelnemers eindigde Kris net boven de middenmoot. Gezien zijn leeftijd is dat een sterke prestatie.
De Marathon des Sables noemt hij “loodzwaar”, maar ook een bewijs dat mensen tot veel meer in staat zijn dan ze denken.
Intussen is hij onderweg naar huis. “Ik zal blij zijn om straks terug in ons mooie Merksplas te zijn.”
Tot slot bedankt hij zijn coach, sponsors en vooral zijn partner Katrijn en Maxime voor de steun.
