Burgemeester Frank Wilrycx en Pat Hufkens van de Werkgroep Herdenken en Verzoenen heetten vrijdagmiddag de zesdeklassers van Qworzó en VBS Yugro welkom in de raadszaal van het gemeentehuis.
Het was immers meer dan 80 jaar geleden dat er op 8 mei 1945 officieel een einde kwam aan de Tweede Wereldoorlog. De kinderen kregen op het gemeentehuis een diploma van de burgemeester. Beide klassen zorgen immers voor het onderhoud van twee Merksplasse oorlogsmonumenten. Yugro voor het Kolonel Harpermonument in de Kolonie, Qworzó voor dat van de V2-bom aan de Kapel van de Kolonie.
Daarna trok de kleurrijke vredesstoet naar Leest. Op het Vredesplein zei Pat Hufkens: “Er was een tijd dat 8 mei een feestdag was, waarop iedereen vrij had. Tegenwoordig gaan er stemmen op om die 8ste mei terug in de belangstelling te zetten. Er is hier immers al meer dan 80 jaar geen oorlog meer. Maar de geschiedenis haalt ons in: denk maar aan de oorlog in Oekraïne of in Iran. Voor die onzin zijn geen woorden. Kinderen hoeven geen oorlog te hebben. Het is fijn dat onze scholen het engagement aangaan om deze dag van vrede te herdenken.
Vredesboodschappen
Dan waren er de boodschappen die de leerlingen van beide scholen brachten:
Nooit meer oorlog!
We vieren elk jaar op 8 mei
dat iedereen toen is bevrijd!
Dat was een enorm groot feest
zo groot was ’t eerder nooit geweest.
De Tweede Wereldoorlog was
net afgelopen, en toen pas
wist iedereen weer hoe het voelt.
Wat er met vrijheid wordt bedoeld.
Dat iedereen zomaar zeggen mag,
wat hij wil zeggen, elke dag.
Dat er geen oorlog meer is en pijn,
dan is leven weer altijd fijn.
En daarom op deze Bevrijdingsdag,
zwaaien we de Vredesvlag!
Dan denken we er altijd aan
dat oorlog nooit meer mag bestaan!
Er is gevochten aan de rand, in het binnen- en buitenland.
Schaduwen over velden, stemmen gesmoord in zand.
Maar nu … nu is het gedaan. Een wapenstilstand.
Vrede, zo broos, zo stil, zo groot.
Geen ruzie meer, geen harde toon, maar handen,
handen die elkaar weer vinden, zo lief, zo gewoon.
Gelukkig, gelukkig was de vijand niet boos op de klaproos.
Want zelfs tussen knallen en tranen, groeit er iets roods,
iets roods dat zegt: ‘Er is leven na de dood.’
Door de oorlog kwamen veel mensen om.
Denk maar aan soldaat Odon, of Antonie of Fonck.
Namen die nog fluisteren tussen de stenen van het front.
Jarenlang hebben soldaten gestreden,
hun hoop begraven in het verleden.
En nu, nu is er eindelijk weer vrede.
Hierover hebben we moeten leren,
door tranen, door verlies, door tijd.
En nu, nu willen we iets mededelen:
Vrede is geen feit, het is een daad.
Een keuze,
die begint
bij jou,
bij mij,
vandaag.
De kinderen plaatsten toen de werkjes die ze knutselden tegen de omheining van het Vredespleintje. Daar kan je ze de volgende dagen gaan bewonderen.
Verdriet herdenken, maar ook hoop
Burgemeester Frank Wilrycx: “We mogen niet vergeten wat er gebeurt als mensen elkaar beginnen te haten. Als ze minderheden uitsluiten, als ze beginnen te vechten. In de oorlog verloren mensen vrienden, hun huizen, familie, of hun eigen leven. Maar het waren gewone mensen die bleven geloven in vrede en een hoopvolle toekomst. Daarom moeten we niet enkel het verdriet herdenken, maar ook dat greintje hoop: de hoop op een vredevolle toekomst voor iedereen. En dat begint heel klein: met vriendelijk te zijn tegen elkaar, door niemand te pesten of uit te sluiten: allemaal kleine dingen waarmee de grote wereldvrede begint.”
(lees verder onder de foto’s)
Toen weerklonk nog de ‘Last Post’ met Nora (r.), meester Lukas en Camille (l.). Die rondde de herdenking op het Vredespleintje af.
