Na het heerlijke bezoek aan het prachtige Zwart Goor, onder begeleiding van vakkundige gidsen, merkte ik opnieuw hoe beperkt mijn tuinierskennis is.
Op dit schitterende domein lopen niet alleen vriendelijke dieren rond, er werd en wordt ook volop getuinierd. Niet alleen voor de sier, maar ook om gewassen te kweken en op te eten.
En dat kweken, is iets wat ik zelf ook graag zou kunnen. Alleen ontbreekt het me eenvoudigweg aan kennis – en waarschijnlijk ook aan doorzettingsvermogen. Toch probeer ik het elk jaar opnieuw.
Droom van een eigen moestuin
Eitjes van je eigen kippen, zelfgekweekte groenten en het hele jaar door verse kruiden uit je eigen tuin: het lijkt me geweldig. Al ga ik even voorbij aan de PFAS-wormenproblematiek.
Mijn laatste poging dateert van twee jaar geleden. Helaas waren het toen alleen de gretige slakken die ervan profiteerden. Ik gun het ze wel, maar voor mezelf bleef er niets over. Dat werkt niet bepaald motiverend.
Een verrassende Franse traditie
Vanmorgen las ik op een interessante Facebookpagina een artikel dat mijn kijk op tuinieren plots in een heel andere richting stuurde. Het gaat om iets dat maar één dag per jaar gebeurt, dus snel zijn is de boodschap.
De auteur gaf toestemming om zijn tekst integraal over te nemen. Omdat die zo vlot geschreven is en misschien ook jullie (en mijn) dromen raakt, deel ik hem graag:
Bloot tussen de begonia’s: Frankrijk viert World Naked Gardening Day
Terwijl de ochtenddauw nog op de Franse gazons ligt, ruilen duizenden Fransen vandaag hun overall in voor… helemaal niets. Het is de eerste zaterdag van mei: World Naked Gardening Day.
In een land waar naturisme diep in de cultuur verankerd zit, is dit meer dan een ludieke actie. Het is een ode aan vrijheid en verbondenheid met de natuur.
Het concept ontstond in de Verenigde Staten, maar vond al snel vruchtbare grond in Frankrijk. Het doel is eenvoudig: het menselijk lichaam normaliseren en de band met de natuur versterken. Voor veel Fransen is tuinieren al een geliefde bezigheid, maar zonder knellende kledij krijgt het bijna iets spiritueels.
Dat Frankrijk deze dag omarmt, is geen verrassing. Het land staat bekend als een centrum van naturisme. Die traditie gaat trouwens veel verder dan een dagje zonder kleren tuinieren.
Al begin 20e eeuw ontstonden er bewegingen rond heliotherapie en zeegezondheid. In de jaren 70 groeide Cap d’Agde uit tot een internationale trekpleister, met een volledig naturistendorp waar kleding optioneel is. Vandaag telt Frankrijk honderden naturistencampings en stranden, goed voor miljoenen overnachtingen.
Toch zijn er ook regels. De Franse wet verbiedt exhibitionisme op plaatsen die zichtbaar zijn voor het publiek. Wie zonder kleren in de tuin wil werken, zorgt dus best voor een goede afsluiting, zoals een haag of zichtscherm.
Ondanks die beperkingen blijft de populariteit van World Naked Gardening Day groeien. Voor veel mensen is het een moment van eenvoud: geen status, geen uiterlijk vertoon, alleen de mens en de natuur.
Of je nu in de Dordogne woont of op een balkon in Parijs staat: vandaag is de dag om de natuur letterlijk te voelen. Vergeet alleen de zonnecrème niet op plaatsen waar de zon normaal niet komt.
Kooktip: een Franse klassieker
Nu we toch in Franse sferen zijn beland, nog een kleine aanrader. Dit keer geen recept, maar een kookboek.
A propos bistro van Stéphanie Reynaud (oorspronkelijke titel Ripailles, 2007) is een prachtig vormgegeven boek met authentieke en haalbare recepten. Een echte aanrader die je vast nog wel ergens op de kop kunt tikken.
Een collega van merksplas.NU vertelde me tijdens de wandeling op Zwart Goor dat zulke tips gewaardeerd worden. Hij ging zelfs op zoek naar een eerder door mij aanbevolen kookboek en ging er enthousiast mee aan de slag.
Laat gerust weten of jullie dit soort tips leuk vinden. Dan ga ik er met plezier mee door!
