Picture this: ik zie nog vaak in gedachten die foto van een vader die uit totale machteloosheid met dichtgeknepen ogen en opengesperde mond zijn immense verdriet uitschreeuwt naar de hemel. In zijn armen: een 3- of 4-jarig kind met donzige krullen in een dito pyjama, de buik ontbloot, ledematen die afhangen als lood. Onder de neus van dit kind hangt een streepje geronnen bloed, een kleine schaafwond op zijn kin.
Het breekt me, elke keer.
Achter die man met zijn kind zien we rekken, zoals we die in onze kelder of tuinhok hebben met bokalen of materiaal, maar hier niet; op de schappen van deze rekken liggen nog kinderen, niet groter dan dit ene kind, wachtend tot de ouders of familieleden hun lichaampje komen ophalen, uit het rek zullen lichten …
Ik heb even overwogen om dit beeld hier te tonen, want het bevindt zich nu bovenaan mijn scherm, maar misschien zit er wel copyright op dit leed. Beelden tonen vaak meer dan woorden, maar soms werkt het ook andersom.
Terwijl politici de contouren van genocide aan het aftasten zijn, vervang ik in gedachten het hoofd van die man door het hoofd van netanyahu of poetin (met kleine letter!).
Zien jullie het ook?
