Gisteren pamflet, vandaag actie aan gevangenis

Vandaag voerden alle gevangenisdirecteurs uit het land en hun personeel een actie aan de voorpoort van hun gevangenis om hun eisen kracht bij te zetten. Gisteren schreven ze samen een pamflet over de erbarmelijke situatie in de gevangeniscellen. Door de overbevolking moeten honderden mensen elke dag op de grond slapen.

Dat pamflet haalde de kranten, de ochtendradio en de duidingsprogramma’s.

In Merksplas liet gevangenisdirecteur Serge Rooman een hoop matrassen aanrukken. Die werden vanmiddag gaandeweg ingenomen door heel wat gevangenispersoneel.

Serge Rooman: “Het is vandaag een historische dag. Het is de eerste keer in de Belgische geschiedenis dat alle gevangenisdirecteurs en hun personeel samen actie voeren.”

Aantal grondslapers verontrustend

➽ Gisteren haalden jullie veel pers met jullie pamflet. Op welk effect rekenen jullie?

Serge Rooman: “We hopen dat onze boodschap vooral terechtkomt bij het beleid. We vragen aan onze politici een snelle oplossing voor onze grondslapers. Het is niet dat onze vraag nu pas uit de lucht valt: we stellen die vraag al lang, maar die heeft men nooit opgepakt. Wat ons nu alarmeert, is dat we ervaren dat de noodwet die het probleem zou oplossen, de zaak alleen maar erger heeft gemaakt.”

“Elke dag wordt het probleem acuter. Toen we enkele dagen geleden het pamflet opmaakten, waren er 352 grondslapers in de Belgische gevangenissen. Vandaag zijn er dat 363. Het voorbije jaar heeft men in alle gevangenissen 350 bedden bijgeplaatst in cellen die daar niet op voorzien waren. Als je die aantallen bij elkaar optelt, moet men eigenlijk om al die grondslapers een slaapplaats te geven, een gevangenis als die van Haren bijbouwen.”

➽ Wat betekent jullie actie voor het dorp?

Serge: “We willen naar buiten brengen wat er bij hun buren achter de muren gebeurt. Iedereen hoort te weten hoe goed of slecht we het op elk moment doen.”

Iemand moet het aankaarten

➽ Sommige mensen vinden dat je graag en vaak op de voorgrond komt…

Serge: “Dat kwetst me eigenlijk, echt waar. Ik vind dat het mijn plicht is om te praten. Waarom? Omdat ik het ongelooflijke geluk heb gehad dat ik mocht studeren, en het ongelooflijke geluk dat ik hier mijn loopbaan kon ontwikkelen. Alle kennis en ervaringen die ik hier opdoe, wil ik naar buiten brengen. Ik voel me ook geroepen om aan de omstandigheden hier iets proberen te veranderen. Mensen die me kennen, weten dat het niet over mij gaat. Maar iemand moet het verhaal wel vertellen. Als iemand anders dat wil doen, zet ik me wel op de achtergrond.”