Eerlijk gezegd klinkt IDAHOT 2026 voor mij industrieel. Het lijkt wel een serienummer van een of ander digitaal ding. Met mijn beperkte fantasie maak ik er eventueel een staat van in de Verenigde Staten waar het op dat ogenblik zeer warm is, zeg maar heet.
Doch al deze betekenissen zitten er tien regenbogen naast. De echte betekenis komt pas boven als IDAHOT uit de kast komt en zegt wat het is: de internationale dag tegen holebifobie en transfobie.
Een hele boterham met K3-hagelslag valt dan uit de kast, terwijl de boodschap zo eenvoudig is: laat iedereen zijn voorkeuren en zijn neigingen hebben als het over partners en aantrekking gaat. Laat iedereen, zoals hij/zij/hun is, zijn weg gaan zonder de man of de vrouw of de manvrouw of de vrouwman of iets ertussen het voorwerp van spot en pesterij te maken.
De stad van de aantrekking
Een beetje anders, heel erg anders of doodnormaal gemiddeld zijn, zijn allemaal wegen die naar dezelfde stad leiden: de stad van de aantrekking (doe geen moeite, je vindt ze niet op Google Maps). Dat aangetrokken worden, verbindt ons gek genoeg allemaal. We geraken allemaal aangetrokken, niet meer en niet minder.
Laat dan ook ieder aangetrokken worden waardoor hij zich toe aangetrokken voelt. Dan pas wordt de stad van de aantrekking een feest voor iedereen. Niemand heeft daar zijn vaste plek. Er is daar gewoon altijd en overal plek voor iedereen. En niet alleen plek, wellicht ook dolle pret.
Ook nodig in een klein dorp in de Kempen?
Als ik zie wat een jonge tiener deze week moest ondergaan in Turnhout gewoon omwille van wie hij was, dan zeg ik stellig “JA”.
Als het daar kan gebeuren, dan kan het wellicht ook hier gebeuren. IDAHOT herinnert er één keer per jaar aan dat we “verdraagzaamheid tegenover genderkwesties” nooit als een verworven recht mogen beschouwen. Het is eerder iets wat we elke dag moeten waarmaken.
Laat die vlag dan maar wapperen!
