Het is de Week van de Amateurkunsten (WAK), en traditiegetrouw is er dan ook de expo met werk van Merksplasse amateurkunstenaars (MAK). Die tonen hun werk in de fuifzaal van ’t Hofeind. Het is altijd uitkijken welke kunstenaars de organisatoren selecteerden, en welk nieuw werk je er kan ontdekken.
Dit is de 17de editie van het gebeuren. “De kunst leeft, en dat bewijst deze tentoonstelling”, zei burgemeester Frank Wilrycx. “Onze amateurkunstenaars tonen hier hun werk aan de brede bevolking. Voor hen is het vaak een grote stap om naar buiten te treden. Maar hier kunnen ze tonen wat ze in hun mars hebben.” Hij vond dat het team achter de expo weer een groot aanbod presenteerde. “De laatste jaren weten ze ook altijd verrassende partners bij de expo te betrekken. Dit jaar is het de beurt aan de cliënten van Klavier, en met succes.”
Soetkin van Klavier was opgetogen met deze expo. “We waren op Klavier al lang van plan om te starten met een kunstatelier voor onze mensen. De uitnodiging om mee te doen, trok ons over de streep om er echt werk van te maken. Hier zie je het resultaat van een half jaar werken. Ons gaat het niet om ‘mooie dingen’ te maken, maar wel om onze gasten. Het is voor hen belangrijk dat ze, ondanks hun beperkingen, iedereen kunnen tonen wat ze kunnen. Of zoals iemand het zei: ‘Door dingen te maken, leerde ik mijn grenzen kennen en trots te zijn op wat ik zelf kan.'”
Lieve Hufkens: mens en natuur verbinden
Lieve Hufkens: “Hoe ik hier terechtkwam? Ik bezocht de expo al jaren, en ik was altijd onder de indruk. De laatste jaren volg ik de schildersopleiding in IKO. Dit jaar studeer ik daar af, en ik wou nu al wat werk presenteren. Ik hoop dat de mensen het leuk vinden.”
/ Fungi
(werk van Lieve Hufkens)
“De laatste tijd werk ik vaak rond het thema verbinding. Voor mij gaat dat over onze band met de natuur, die we steeds meer dreigen te verliezen. Een voorbeeld is het elfenbankje, een paddenstoel die je vaak zomaar voorbijloopt. Pas als je even op je hurken gaat zitten, openbaren ze hun schoonheid. Ik gaf hem alle kleuren van de regenboog. Paddenstoelen zijn voor mij ook een symbool: via hun mycelium verbinden ze boven- en ondergrond, het zichtbare met het onzichtbare.”
“Je vindt op de expo ook twee portretten. Danny Dunbar is voor mij een pas afgestudeerde jongen, die nog niet weet wat hij wil worden in het leven. Daarom werd hij museumbewaker. Maria Delgado was dan weer een kunstminnende vrouw, die toevallig dat museum bezocht en er in een van de zalen flauwvalt. Zo leerden ze elkaar, alvast in mijn hoofd, kennen. Ik vind het leuk om in mijn werk mijn eigen verhalen te vertellen. Ik hoop dat de bezoekers er ook hun verhaal van kunnen maken.”
“Wat ik na dit schooljaar nog ga doen? Dat zien we nog wel. Ik ben altijd met kunst bezig geweest, in de meest verschillende vormen. Ik maakte een hele tijd Polaroids, of poëzie. Zo lang ik ervan kan genieten, zoek ik mijn weg wel verder.”
Danny Dunbar en Maria Delgado (allebei werk van Lieve Hufkens)
Tine Dekkers: Vrolijkheid overbrengen
Tine Dekkers: “Ik schilder al een hele tijd. Op mijn veertigste kreeg ik kanker. Mijn leven kantelde toen 180 graden en stond helemaal overhoop, maar tegelijkertijd was het ook het beste wat me ooit overkwam.”
“Als mijn leven dan toch zou stoppen, moest ik het anders aanpakken om er verder lol in te hebben. Zo trok ik naar de academie, waar ik na twee jaar stopte. Het klopte niet, ik voelde de klik niet. Ik ben zelf verder blijven schilderen.”
“Die kanker was voor mij een eyeopener. Door te schilderen, werd ik gevoeliger dan ik ooit was. Af en toe geef ik op spirituele beurzen ook aurahealing of sessies ‘kleuren herkennen’. Het lijkt wat prettig gestoord, maar ik help er mensen mee. Ook met mijn werken probeer ik mijn vrolijkheid over te brengen. Ik schilder elke dag. Wat er in mijn hoofd zit, wil ik zo snel mogelijk op doek zetten.”
“Maar ik moet wel een klik ervaren. Als mensen een portret van hen willen, lukt me dat als ik voel dat het klikt. Anders begin ik er niet aan.”
“Ik ben een tevreden mens, nu. Het schilderen geeft me meer voldoening dan ik ooit voelde.”
Nadine Celis: “Liefde helpt”
“Vijf jaar geleden verhuisden we naar Merksplas. We wilden in de natuur gaan wonen, en zo belandden we hier. We gaan hier nooit meer weg”, zegt Nadine Celis.
“Het is al de tweede keer dat ik mee doe aan deze expo. Ik vind dat er altijd een leuke sfeer heerst, en het is voor mij ook een kans om mensen van Merksplas te leren kennen.”
“Ik schilder vooral dieren. Mensen portretteren, ligt me minder. Je moet ze exact kunnen vatten, en dat is moeilijk. Maar dieren zijn mijn grote liefde. Thuis lopen er vier honden rond, kwartels, en zes kippen. Die liefde zorgt ervoor dat ik ze ook mooi kan weergeven.”
“Hoe ik eraan begon? Op mezelf. 10 jaar geleden begon ik met acrylschilderen. Op het internet vind je veel tips en filmpjes. Ik vond er onmiddellijk veel rust door. Tekenen zit in mijn vingers. Het is een ideale uitlaatklep na het werk. Dan trek ik me terug in mijn atelier.”
“Werken met pastel of acrylverf doe ik het liefst. Die verschillende lagen pastel die je over elkaar moet leggen om diepte en kleur te krijgen, daar doe ik het voor.”
Sigurd Borghs: “Hout is goedkope therapeut”
“Ik bracht mijn jeugd door in Merksplas, bij Widar, waar mijn vader werkte. Na heel wat omzwervingen, vonden we vijf jaar geleden een hoeve, vlak bij mijn ouders. Nooit gedacht dat ik hier terug zou komen wonen, maar kijk…”
“Mijn leven lang al heb ik een grote liefde voor het creëren en voor beeldend werk, vaak met steen en klei. Met hout deed ik heel weinig. Tot december vorig jaar. Toen ik wat hout ging sprokkelen voor de kachel, zag ik een balkje dat te goed was om daarvoor te gebruiken. Ik had nog wat gutsen liggen in mijn werkkamer, en dat balkje werd mijn eerste werk. Zo voelde het toch aan.”
“Inspiratie? Ik heb meer het gevoel dat ik zoekend een weg ga met wat spreekt uit het hout, en hoe ik dat eruit kan halen. Ik ga altijd op zoek naar eigenaardige stukken hout, en ik probeer de kracht te ontdekken die erin schuilt. Hout is voor mij een goedkope therapeut: alles wat in mijn hoofd aan zorgen zit, verdampt terwijl ik hout bewerk. Ik ben in dat moment gepassioneerd bezig. Het heeft ook te maken met verbinden: ik kan er pas aan beginnen, als het hout zich ontvouwt.”
“Wat de toekomst wordt? Dat zal blijken. Ik geniet van de zoektocht, en ik merk dat ik er kundiger in word. Eerst was hout bewerken een struggle, nu geeft het plezier. En passie: het is soms moeilijk om ’s nachts ermee te stoppen. Ik doseer het noodgedwongen: ik kan soms vanaf dinsdag al uitkijken naar het moment dat ik vrijdag de tijd heb om ermee bezig te zijn.”
Dit (en nog meer) is er ook allemaal te zien:
Praktisch
Expo WAK/MAK, in de Fuifzaal ’t Hofeind, Hofeinde, nog te bezoeken op zaterdag 20 september (van 13 tot 18 u.) en zondag 21 september (van 10 tot 18 u.).
Gratis. Je kan er ook wat drinken.
Met werk van Els Bellens (schilderkunst), Sigurd Borghs (houtbewerking), Nadine Celis (pasteltekenen), Tine Dekkers (schilderkunst), Wim den Daas (schilderkunst), Jeanne Hendriks (schilderkunst), Lieve Hufkens (schilderkunst), Jos Jacobs (fotografie), Ria Jansens (schilderkunst), Herman Martens (keramiek), Yannick Mostmans (abstract), Rudi Roels (fotografie), Maj Sas (schilderkunst), An Sneyers (schilderkunst), Tessa van Aert (schilderkunst), Lu Verhulst (schilderkunst), Amber Wens (schilderkunst), Frans Wilms (houtdraaiwerk) en de atelierwerkers van Klavier.
