Mieke Thijs: ik ben altijd aan het haken

Vandaag bezoek ik Mieke Thijs in Woonzorgcentrum Binnenhof in Merksplas. Mieke is 81 jaar en haar grote passie is haken. Verder doet ze mee aan alle activiteiten in het WZC.

Als ik binnenkom, zit Mieke in haar gemakkelijke zetel bij het raam. Wat meteen opvalt in haar ruime kamer, zijn de vele familiefoto’s aan de muur. Dat, én de stapels met bollen wol en haakwerkjes! Het is niet moeilijk om Mieke op haar praatstoel te krijgen …

Een bewogen leven

‘Ik ben geboren in Limburg, in Neerpelt. We zijn dan verhuisd naar Beerse en toen ik in het eerste leerjaar zat, vertrokken we naar Congo. Daar heb ik 10 jaar gewoond. Terug in België woonde ik nog in Turnhout en Beerse, en uiteindelijk kochten we een huis op de Molenzijde in Merksplas. Intussen woon ik drie jaar hier in het Binnenhof. Na een val lukte het niet meer thuis.

In Turnhout hebben mijn man en ik lang een home gehad voor verwaarloosde jeugd. Dat hadden we overgenomen van mijn ouders. Zo heb ik ook mijn man leren kennen: hij was een kind in het home van mijn ouders. Mijn man en ik hadden in feite een pleeggezin en hierin mochten tien kinderen verblijven, inclusief onze twee eigen kinderen. Het jongste kind kwam op 6 maanden, de oudste ging zijn eigen weg op 24 jaar. 

Haken leerde ik als kind op school, maar pas toen ik met pensioen ging – en later hier in het Binnenhof kwam wonen – vond ik de tijd om er opnieuw mee te beginnen.’

Bedsloefkes en 70 tassen!

‘Eigenlijk ben ik altijd aan het haken, tot ik om 20 na 8 bel om tegen half 9 in bed te liggen. Soms is dat hier in mijn stoel op mijn kamer. Dan zet ik de tv aan voor de muziek. Maar liefst handwerk ik samen met anderen. 

Elke woensdagvoormiddag is er een handwerkclub met 7 dames (alle namen worden opgenoemd, en wie er haakt of breit of allebei!). Vrijwilligers helpen ons hierbij, chapeau voor hen! 

We zijn begonnen met een poes. En toen al mijn kleinkinderen en achterkleinkinderen een gehaakte poes hadden, ging ik over op poppen. Daarna bedsloefkes. Zelf heb ik die niet nodig; ik leg mijn voeten altijd boven de dekens. En toen kwamen de tasjes; ik denk dat ik er wel 70 gemaakt heb! Toen zeiden ze: ‘Gij hebt altijd alles zo rap af, ge kunt geen tassen blijven maken.’ En dan ben ik begonnen aan een tweepersoons bedsprei voor mijn kleindochter. Intussen heb ik al 8 of 9 stroken, maar ik denk niet dat ik er al ben in de lengte! En dan moet ik nog iemand vinden om alle stroken in elkaar te zetten.

In de handwerkclub is altijd wat te vertellen: over vroeger, of iemand heeft iets meegemaakt, of iemand is overleden (en ken je die niet, die woonde daar …, maar ik ken er meestal niets van!). En af en toe stoppen we wel eens, want dan zijn we niet meer geconcentreerd en moeten we een stuk aftrekken!

Ik ben eigenlijk fier op alles wat ik maak. En soms worden onze werkjes gebruikt door een vereniging als Ziekenzorg voor hun tombola.

Ja, haken is plezant! Ge hebt er uw bezigheid mee. Pas moest ik geopereerd worden aan mijn handen. Er zat toen een spalk aan mijn handen en ik kon niet haken. Ik heb me toen echt doodverveeld! Maar nu lukt het weer! Haken maakt mij goedgezind en geeft rust.’

It’s a small world in Merksplas …

‘Toen ik hier kwam, kende ik eigenlijk niemand. Maar ik zat al direct aan een heel gezellige tafel met z’n zessen. En zo is dat gegroeid. 

Ik doe mee aan alle activiteiten, in de voor- en namiddag. Dat kan van alles zijn: kaarten, petanquen, kienen (ja, er is bingo met cijfers, maar er is ook muziekbingo!), turnen, tai chi (dat is turnen op muziek). Ik vind alles goed. Vorige week gingen we nog met het kleine busje naar de markt. Of we gaan soms met de grote bus naar Scherpenheuvel of naar de zee. Dan zijn er veel vrijwilligers nodig om alle rolstoelen te duwen.

En tussendoor zit ik in de cafetaria te haken, samen met anderen, of buiten op het terras in de zomer. Als mijn kinderen me komen halen, neem ik mijn haak ook mee!’

Al gauw blijkt dat we een gemeenschappelijke kennis hebben, en dat Mieke ook alles weet over diens kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen. It’s a small world in Merksplas …

Tijd maken om écht te luisteren

Toch is net die samenhorigheid iets wat Mieke ziet veranderen in deze tijd, en dat vindt ze spijtig.

‘Vroeger hingen de mensen meer aan elkaar: je zette gewoon je stoel buiten op de stoep om te buurten, de kinderen speelden daar samen … Televisie heeft dat veranderd. De ouders gaan nu allebei werken; ook de grootouders werken dikwijls nog met twee. En ’s avonds na een werkdag zijn de ouders moe en zetten ze de kinderen voor de tv als oppas. En dan is er nu ook nog de computer.

Ik vind het belangrijk dat kinderen bij u terechtkunnen met hun verhaal dat je tijd maakt om echt te luisteren. In het home hadden we eigenlijk nooit last of ambras met de kinderen. Ze wisten dat we er waren als ze iets op hun lever hadden. Er waren duidelijke regels (niet zat, om 12 uur thuis …), maar ik was niet té streng.

De jeugd zal misschien zeggen: jullie zijn van de oude stempel! Maar ik vind dat elke leeftijd zijn charme heeft. En dat je iedereen met respect en eerbied moet behandelen. Ook de heel oude mensen die het misschien allemaal niet meer zo goed weten, luister ook naar hen. Want we zijn allemaal verschillend! Maar ja, wie ben ik hé?’

Een paar snelle vragen

Er wordt op de deur geklopt: de namiddagactiviteit gaat beginnen, en of Mieke komt?
We pakken nog even de tijd voor een paar snelle vragen en wat foto’s.

• Welke eigenschap heb je nodig om te haken?
  Gewoon, het willen doen, dan komt het sowieso!
• Werk je liefst alleen of met andere mensen?
  Groep! Want alleen is maar alleen.
• Heb je een favoriete kleur wol?
  Ik doe alle kleuren graag. Vooral zo’n bol met verschillende kleuren vind ik plezant. Maar effen vind ik ook mooi.

Dankjewel, Mieke! En ook dankjewel aan alle vrijwilligers van het woonzorgcentrum!