Veel mensen maken de fout door te denken dat het festivalseizoen over is zodra september zijn intrede doet. En ja, ergens snappen we dat wel.
Het wisselvallige weer lonkt toch net iets minder aantrekkelijk dan het stralende zonnetje van de voorgaande maanden en ook alle grote festivaljongens zijn al lang en breed de revue gepasseerd. Toch valt er in de laatste zomermaand nog genoeg te beleven en zo ook een van onze favoriete uitstapjes van het jaar, want Backyard Festival stond dit weekend weer voor de deur. Het kleine festival in Merksplas heeft de afgelopen jaren bewezen dat het het neusje van de regionale muziekzalm naar het Kempische dorpje weet te halen, om daar vervolgens met een flinke dosis gezelligheid een bijzonder fijn weekend omheen te bouwen.
Pannendak naar de gallemiezen
Toch begint dat kleine festival stilaan best flink te worden, want waar het vorig jaar op de vrijdag nog redelijk bescheiden uitpakte, konden we dit jaar toch wel spreken van een ferme festivalavond. Vier bands en een dj om de avond in het slot te gooien mochten het festival op gang trekken, waarbij het lokale The Persekutors de spits mocht afbijten. De jonge punkband, we schatten de leden hooguit een jaar of twintig, vond zijn oorsprong op een steenworp afstand van het festivalterrein en was daarmee de perfecte kandidaat om Backyard 2026 officieel te openen. Met flink wat energie in de donder kroop de groep het podium op om vervolgens volle bak in lawaaimodus te schieten. Onder andere “Politician”, “Reckless” en “Burn the Church” passeerden doorheen de boxen en deden er alles aan om het pannendak van de open schuur naar de gallemiezen te spelen. Nee, wie dacht dat punk enkel voor de oude, grijze garde was, kreeg met The Persekutors al heel snel de rekening gepresenteerd. De jeugd heeft de toekomst, dat werd ons gisteren wel duidelijk!
Ouderdomskwaaltjes
Maar waar de ene band nog vol zat met jeugdige energie, had een andere artiest toch wel wat last van ouderdomskwaaltjes. Tijs Vanneste mocht samen met Tangled Horns als tweede op de avond aantreden, maar het had niet veel gescheeld of Vanneste had er niet bij kunnen zijn. De beste man had last van een schot in de rug en mocht eigenlijk op advies van de dokter niet op het podium verschijnen. Toch deed hij dat. Weliswaar al zittend op een stoel met een gitaar binnen handbereik, maar zijn geliefde Merksplas-Kolonie, waar hij jarenlang als therapeut in de gevangenis werkte, liet hij duidelijk niet zomaar aan zich voorbijgaan. En zo bracht hij samen met Tangled Horns de soundtrack van Tattoorist ten gehore. Inclusief de cover van “Where Are We Now?” van David Bowie. Een vriendendienstje, want ze waren er heilig van overtuigd dat, mocht Bowie hen gekend hebben, hij hen ook wel had gecoverd.
Dat Vanneste het concert al zittend doorbracht, betekende niet dat er geen actie te zien was. Tim van der Plas, frontman van Tangled Horns, had namelijk energie voor twee en schoot gedurende “Pretty Vacant”, “You Get To Rome” en “Paris Is Burning” meerdere malen alle kanten op. Tussendoor kwam hij als dichter dichter bij het publiek met enkele teksten die hij voordroeg vanuit een boekje. Maar vooral bracht hij, samen met zijn band en de nog altijd zittende Vanneste, genoeg leven in de brouwerij om diens beperkte bewegingsvrijheid moeiteloos te compenseren. Ook het publiek liet zich daardoor aansteken, want voor het podium begon het stilaan een stevige bende te worden. En dan moesten er nog twee klappers vallen.
Schuur aan flarden
Met RONKER kwam de eerste van die klappers ten tonele. De groep is dit jaar werkelijk waar op zowat ieder festival te spotten, dus ook op Backyard Festival. Zanger Jasper de Petter stelde ons al snel een idee voor en dat was om alleen maar harde nummers te spelen. Dat had hij geen twee keer moeten zeggen, want als een priester die voor eigen parochie stond te preken, kreeg hij daar uiteraard meteen de handen voor op elkaar. Onder meer “Kennedy”, “HIIT” en “Goliath” werden van stal gehaald om de schuur verder aan flarden te spelen, terwijl er zo nu en dan ook nog een middelvinger omhoog ging. Een middelvinger naar wereldleiders die er een potje van maken, eentje naar de oorlogen die gaande zijn en zelfs eentje die meerdere malen richting Live Nation ging, omdat Ronker vond dat die stilaan net iets te veel macht krijgt. Gelukkig bleef het ditmaal vooral bij vingerwijzen en niet bij onsmakelijke grappen zoals vorige week in Breda, waardoor we gisteren wel met frisse tegenzin afscheid namen toen de laatste noten van de band door de schuur galmden.
Feestmodus!
Hoofdact van de avond waren de Kempenzonen van Captain Kaiser, die daarmee meteen ook als laatste klapper uit de bus kwamen. Met een ontbloot bovenlijf en te midden van het publiek trapte frontman Sasha Vansant de set op gang met het aanstekelijke “CHAMPAGNE HANDSHAKE”, waarmee de modus eigenlijk meteen gezet was. Welke modus? Feestmodus! Vanaf dat moment leek er namelijk geen houden meer aan en ging het zowel op de planken als in het publiek volledig los. Wat natuurlijk ook meehielp, was het feit dat Vansant duidelijk zelf ook de grootste lol had. Zijn shirt had hij dan wel achter in de coulissen laten liggen, zijn lolbroek had hij in ieder geval wel aan. Tussen de passages van “Moldy”, “Roadkill” en “Moscow Mule” door moesten de stoere jongens achteraan het ontgelden, ging hij iets te wild in de moshpit met als gevolg een afgebroken tand en alsof het allemaal nog niet chaotisch genoeg was, vond hij het een goed idee om ‘festivalman’ Roger op een gegeven moment nog de microfoon in handen te drukken. Wat daarop volgde, laat zich het best omschrijven als een halve koortsdroom waarvan we nog altijd niet weten wat hij ons probeerde duidelijk te maken, maar vermakelijk was het in ieder geval wel.
Eenmaal op het podium vertelde Vansant ons en het publiek dat ze nog een verrassing hadden in de vorm van een gloednieuwe track. “Monkey Mind” heette die en Backyard Festival kreeg daarmee meteen de primeur, want het nummer beleefde er zijn livedebuut. De song kreeg misschien niet de meest energieke ontvangst van het publiek, maar dat spaarde duidelijk zijn krachten voor wat daarna nog moest komen. “Drive” moest namelijk nog passeren en toen die werd ingezet, ging het spreekwoordelijke dak van de schuur er alsnog helemaal af. De moshpit zwol nog een laatste keer stevig aan en met “Dancefloor” werd vervolgens koers gezet richting de finish, die met “Ended Up at the Bar” werd bereikt. Al duurde dat traditiegetrouw nog wel een tijdje, want het slot van het nummer werd minutenlang herhaald en steeds verder uitgerekt tot er uiteindelijk echt geen laatste noot meer uit te persen viel. Een heerlijk chaotisch einde van een optreden dat eigenlijk vanaf de eerste seconde al alle kanten op vloog en daarmee was Captain Kaiser de perfecte headliner om de eerste avond van ons laatste festivalweekend van het jaar af te sluiten.
Helemaal gedaan was het daarna overigens nog niet, want It’s Not A Phase, Mom! mocht de vrijdagavond definitief in het slot gooien. De naam verraadde eigenlijk al grotendeels wat we voorgeschoteld kregen en die loog er niet om. Met een opkomst op de tonen van “Forever Young” kregen we een flinke dosis emo, rock en metal uit de jaren nul uit de speakers die stuk voor stuk een nostalgische snaar raakten. De tijdmachine werd twintig jaar teruggedraaid en zo wandelden we uiteindelijk op de tonen van “Still Waiting” richting de uitgang. Er staat ons immers vandaag nog een hoop te wachten, dus konden we onze laatste beetjes energie, maar beter bewaren voor wat Backyard Festival op dag twee nog voor ons in petto heeft.
