Joke Vervoort

Ik moet toegeven dat ik niet veel aan Merksplas zelf heb bijgedragen. Ik ben dus waarschijnlijk niet zo bekend, maar mensen kunnen me misschien kennen van de Chiro of de volleybal.

Ik heb als kind op Qworzó gezeten, maar van die jaren herinner ik mij niet bizar veel, dus ik weet niet of ik iets zo opvallend heb gedaan dat ik van die tijd gekend zal zijn.

➽ Mijn huidige leven ziet er momenteel zo uit:

Ik woon op het moment in een dorpje in Zweden, tussen twee meren. Iets kleiner dan Merksplas (zo’n 3.800 inwoners), dus in het dorp zelf is er niet altijd veel te doen.

De zomers zijn het best, de temperaturen zijn perfect en de natuur is adembenemend. De toeristen komen aan en alles is langer open. Op vrijdagmiddag doen we een bbq op het werk en in de weekenden zwemmen we in het meer, bewonderen we de zonsondergang en kijken we naar de sterren.

In de winter gooien de Zweedse weergoden een dobbelsteen. Doordat het dorp tussen twee meren ligt, is de kans op een witte kerst 50/50. Vorig jaar hadden we een fameuze sneeuwstorm en kwam de sneeuw van de ene op de andere dag tot aan m’n knieën. Dit jaar heeft het al evenveel gesneeuwd als in België. We kunnen wel elk jaar schaatsen op het kleine meer.

Doordeweeks werk ik bij een VFX-bedrijf (Dupp).

 

We werken vooral met films uit het noorden. Maar afhankelijk van welke films je kijkt, heb je er misschien een paar gezien waar ik aan heb gewerkt: The apprentice (een film over Trump, maar hij was geen fan) en The girl with the needle (genomineerd voor een Oscar voor beste internationale film).

 

View this post on Instagram

➽ Welke gebeurtenis of evenement in Merksplas is jou altijd bijgebleven?

Ik weet niet of dit verhaal meetelt, maar de hulp die ik ooit van Eve Pinxteren heb gekregen staat zo intens in mijn geheugen gegrift dat ik duidelijk als klein kind onder de indruk was van haar vriendelijkheid. Of ik was getraumatiseerd door de situatie. Dat kan ook.

Maar ik herinner me nog van de lagere school, dat je tijdens de middag op een gegeven moment achter je stoel moest gaan staan en stil moest zijn. Ik had een 1 eurocent op de vloer gevonden en moest dat direct met mijn buur delen. Dat was niet oké en ik moest dus gestraft worden. Middagen in de lagere school waren verdeeld in twee eetbeurten, ik at tijdens de eerste beurt en mijn broer tijdens de tweede beurt.
Als straf moest ik tijdens de 2de beurt eten, maar mijn broer at dan dus ook en ik wou niet dat mijn ouders erachter kwamen dat ik stout was geweest. Fragiel en gevoelig als ik was, stond ik in de gang te huilen en zo kwam juf Eve me tegen, die me dan in haar klaslokaal heeft laten eten, zodat niemand hier ooit achter zou komen (tot nu dus). Ik was zo blij dat ze voor de rest van mijn Qworzó-carrière mijn favoriete leerkracht was.
Nu hoop ik echt dat zij dat was, want nu begin ik te twijfelen. Als het iemand anders was, het spijt me zo, maar ik dank u vanuit mijn 9/10-jarig kinderhartje.

➽ Welke plaats in Merksplas zou je nog eens willen bezoeken, en waarom?

De kolonie. Ik moet daar toch eens een wandeling gaan maken. Ik ben er vroeger wel geweest, zeker in de zomer toen ik naar de Spetter ging. En af en toe eens met de Chiro.
Maar een echte wandeling heb ik daar nog niet veel gedaan. Misschien dat daar nog iets leuks te ontdekken valt.

➽ Waarover heb je dit jaar vaak nagedacht?

Moeilijke vraag, mijn brein is nogal chaotisch soms. Het is nu niet zo dat een bepaald onderwerp voor een heel jaar in mijn brein blijft plakken. Wanneer ik een wandeling maak en rondom mij kijk, denk ik vaak over hoeveel geluk ik heb dat ik hier ben terechtgekomen. Alles is rustig, de natuur is prachtig, en er zijn enorm veel eenden in de zomer die maar al te graag je haver komen eten. Er is er zelfs 1 die uit mijn hand kwam eten.
’s Avonds ga ik dan een keer op restaurant en wens ik dat ik toch maar een land had gekozen waarvan ik de taal al sprak. Maar het is toch al geen Finland, dus de taal is in ieder geval geen mission impossible.

➽ Welk boek, tijdschrift of artikel heeft je in 2025 het meest geraakt – en waarom zou je het anderen aanraden?

“Trollvinter” geschreven door Tove Jansson. Het is een boek voor kinderen, maar het raakt onderwerpen als eenzaamheid en leren leven met dingen die je soms niet leuk vindt, dus ik vind dat je dit als volwassene ook nog wel kan lezen. Het is het eerste boek dat ik heb gelezen dat volledig Zweeds was.
Je vindt het hier als Het geheim van de winter.

Een ander boek dat me beviel – nu niet dat het me of een of andere manier had ‘geraakt’ – was The dangers of smoking in bed van Mariana Enriquez. Het is een collectie van korte fictieverhalen die nogal duister kunnen zijn, dus misschien niet voor iedereen aangeraden. Maar ik vond ze toch de moeite waard.

➽ Welk album, concert, nummer of podcast van 2025 blijft jou bij – en welke herinnering of gevoel hoort daarbij?

De podcast waar ik dit jaar vooral naar geluisterd heb is My therapist ghosted me, maar het is al even geleden. Het is vooral achtergrondgeluid, en het doelpubliek is vooral vrouwen tussen de 30-50, gok ik, maar het is een leuke, grappige podcast waar je niet te veel bij moet nadenken. Zeker eentje om eens een kans te geven, zou ik zeggen!

Ik loop ook een 3-tal keer per week en dan luister ik naar Plumbing the Death Star, wat ik nu begin te associëren met foltering.

➽ Wat zou je mensen uit Merksplas aanbevelen om in 2026 zeker te proberen?

Amai, nu ga ik me als een cliché voelen. Maar ga ’s avonds eens naar de sterren kijken. Ik weet dat België een pak meer belicht is, dus een donkere plek zoeken wordt misschien moeilijker. Maar in de zomer, op een mooie avond: zoek een open plek met zo weinig mogelijk licht en neem een picknickdeken of zo mee, ga liggen en kijk naar de sterren.
Hier in Zweden kan ik de Melkweg zien als ik buiten naast het gebouw van mijn appartement sta; het is daar niet pikdonker.
En één nacht heb ik met vrienden 2 uur naar de sterren liggen staren en wel tien vallende sterren gezien.
Het is enorm rustgevend en ontspannend.