Mil Noyens

Je kan me misschien kennen van mijn dagelijkse ochtendwandeling door het dorp. Soms sla ik dan wel eens een praatje met iemand die er tijd voor heeft …

➽ Wat was jouw mooiste moment van het jaar in Merksplas?

Het mooiste moment in 2025 was zonder twijfel de retrospectieve die een overzicht bood van de werken van mijn echtgenote Annemie Van Breda, die in juni 2021 overleed.

De voorbereiding en de organisatie van deze tentoonstelling heeft ons gedurende meer dan een halfjaar bloed, zweet en tranen gekost, maar ik had de eer en het genoegen te mogen samenwerken met fotografe Nicol’ Andrea. Zij kende, van haar eigen fototentoonstelling in 2024, de expositieruimte door en door wat betreft sfeer, kleur en lichtinval.

Hoewel het voor de kinderen en voor mezelf een stevige trip down memory lane en emotioneel best wel zwaar was (every picture tells a story), waren we meer dan tevreden over het resultaat. Annemie had immers een hele collectie prachtige werken nagelaten en Nicol’ Andrea had ze in de juiste combinatie op de juiste plek geplaatst.

Men zegt dat kunst verbindt. Dat klopt! Dat hebben we kunnen ondervinden tijdens de tentoonstelling zelf. De talrijke bezoekers die Annemie gekend hebben, die met haar in de klas zaten of in de jeugdbeweging of later in de academie: het was hartverwarmend!

Verhalen die verteld werden, afspraken die gemaakt zijn, bezoeken die geregeld werden, zelfs tranen die in haar ‘atelier’ meer dan eens vloeiden: het deed er toe!
Mensen die bereidwillig werk afstonden voor de tentoonstelling, de vele helpende handen: prachtig …

In de marge baart het mij dan ook zorgen dat de overheid zo weinig interesse toont om waardevolle gebouwen, zoals het Kasteeltje, op te nemen in haar patrimonium. Ze zijn van grote historische waarde en kunnen als dusdanig perfect een socioculturele functie vervullen in het gemeenschapsleven …

➽ Welke gewoonte of activiteit wil je in 2026 verderzetten?

De activiteit die ik volgend jaar zeker wil verderzetten en die ik elke Spetser kan aanbevelen, is het maken van een (vroege) ochtendwandeling.

Een klein anderhalf uurtje flink doorstappen: het kost geen energie, integendeel: het geeft energie.
Wanneer het buiten nog rustig is, kan je er ook gerust enkele momenten van meditatie aan vastkoppelen: een perfect begin voor een nieuwe dag …

➽ Waarover heb je dit jaar vaak nagedacht?

De tentoonstelling in mei heeft mijn gezin en mijzelf weer een heel stuk terug in de tijd geworpen; ziekte, lijden en dood komen weer aan je deur kloppen zonder dat je erom vraagt.

Tijdens mijn verblijf in Canada is schoonbroer en goede vriend Paul Van Breda overleden. Hoewel het de kroniek van een aangekondigde dood was, is het besef dat je hem nooit meer terug zal zien niet te vatten en het doet bijzonder veel pijn.

Wie me beter kent, weet dat het in mijn dichte kring niet altijd van een leien dakje liep. Dan is een sociaal vangnet van een handvol goede vrienden van kapitaal belang!

➽ Welk boek, tijdschrift of artikel heeft je in 2025 het meest geraakt – en waarom zou je het anderen aanraden?

Bijzonder waardevol vond ik :
Autobiografie van mijn lichaam van Lize Spit. Lize beschrijft haar jeugd en leven in een disfunctioneel gezin, maar ook de moeizame relatie met haar stervende moeder en de liefde-haatverhouding met haar eigen lichaam.
Ook taalkundig een schitterend boek. Zinnen van 8 of 9 regels die vlot lezen en perfect en logisch ineen zitten. Met plezier herlees je af en toe een bladzijde, puur om van de taal te genieten. Een verademing in deze tijden van taalmisbruik op de sociale media …

Weerbots van Leen Huet.
Vanwege de herkenning: af en toe hadden onze levens immers raakvlakken en zijn er punten van overeenkomst.
Ook vanwege de taalvirtuositeit van Leen; vanwege haar vermogen om het verhaal af en toe te koppelen aan haar enorme geschiedkundige kennis en haar brede achtergrond.
Zonder meer een aanrader.

Wolf van Lara Taveirne.
Een hartverscheurend, waargebeurd verhaal. Een moeilijk proces van aanvaarding en verwerken zo lang na de feiten.

➽ Welk album, concert, nummer of podcast van 2025 blijft jou bij – en welke herinnering of gevoel hoort daarbij?

Eind vorig jaar op de valreep met zoon Sten in het Sportpaleis nog de ‘The Wild God’-show van Nick Cave gezien: een optreden zoals je er maar enkele in je leven meemaakt. Vooral het laatste, intieme ‘Into my arms’ had een speciale, diepe betekenis.

De verrassing van het jaar was zeker het optreden van Muse op Pinkpop! Slechts drie mensen op een podium die zorgen voor een dijk van geluid: onverwoestbare hits en nieuw werk op het scherpst van de snede.
Matthew Bellamy, van wie gezegd wordt dat hij nog nooit één noot verkeerd heeft gezongen, was er in bijzonder goede doen.

Charlotte de Witte en Amelie Lens in Flanders Expo konden mij ook bekoren. Energieke techno, tonnen sfeer en nadien met verhoogde hartslag naar huis.

Dichter bij huis op Gladiolen was ik aangenaam verrast door het verfrissende, eigenzinnige optreden van Kids With Buns. Ook de stevige, pure energie van de Equal Idiots heeft bijzonder veel indruk gemaakt.

Maar wanneer de dag donker en zwaar wordt, zal ik altijd teruggrijpen naar oude vrienden als Lou Reed, Tom Waits, Rory Gallagher, Jim Morrison of de echte blues van Robert Johnson, James Cotton ( ooit nog live gezien in de hal van de Warande), Howlin’ Wolf, Screamin’ Jay Hawkins …

Ook bijvoorbeeld ‘Morgenstimmung’ van Grieg kan me op bepaalde ogenblikken tranen van ontroering bezorgen …

Tentoonstellingen die van mij niet altijd een blij dan wel gelukkig mens hebben gemaakt:

 

• ‘A confrontation at the Zoo’ van Michael Borremans in Museum Voorlinden in Wassenaar,
• ‘Invisible Ties’ van Monica Stach in Creative Factory in Turnhout,
• ‘A Photographer at Work’ van Lee Miller in The Polyon Gallery in Vancouver: van de meest perfecte modefoto’s tot de gruwelijkste oorlogsreportages: zonder meer schokkend!

➽ Wat zou je mensen uit Merksplas aanbevelen om in 2026 zeker te proberen?

Die vroege ochtendwandeling!